ซือยู่จางกัดฟันแน่น ท่านแม่นายจั้นหลานไม่แม้แต่จะใส่ใจว่ามู่เหยียนหลอกลวงนางหรือไม่ เขาคิดว่าการยุยงให้แตกคอกันเช่นนี้ จั้นหลานจะต้องมีความระแวงขึ้นมาบ้างไม่มากก็น้อย
หากทั้งสองคนนี้แตกคอกัน ฆ่าฟันกันเองถึงจะดีที่สุด
แต่ทว่า จั้นหลานไม่ยอมตกหลุมพรางเลยแม้แต่น้อย
"เจ้าแมวดำน้อย ฆ่าเขาซะ!" จั้นหลานเอ่ยขึ้นเสียงเรียบเย็น
"ไม่! ไม่!"
เพียงชั่วพริบตา ซือยู่จางก็ถูกฝูงหมาป่ากระโจนเข้ากัดร่าง เสียงกรีดร้องโหยงและเสียงกัดฉีกเนื้อดังแว่วมาถึงหูของจั้นหลานไม่ขาดระยะ
เบื้องหน้านาง ภาพมารดา น้องชายเหิง เจ้าแมวดำน้อยต้องตายอย่างทรมานในชาติก่อน ทับซ้อนกับท่าทางเจ็บปวดบิดเบี้ยวของซือยู่จางในยามนี้ ความสุขสมแห่งการแก้แค้นพลุ่งพล่านอยู่ในหัวใจของนาง
จูเว่ยเอ่ยขึ้นด้านหลังของจั้นหลานว่า "ท่านแม่นาย อย่าไปเชื่อคำพูดของซือยู่จางเป็นอันขาด เขากำลังยุยงให้ท่านกับนายท่านแตกคอกันอยู่"
"ข้ารู้ จูเว่ย ข้าเชื่อมู่เหยียน"
จั้นหลานเคยถูกคนใช้ประโยชน์จนสิ้นชาติมาแล้วครั้งหนึ่ง จึงไม่มีใครมองทะลุได้เท่านางอีกแล้วว่าใครกำลังใช้ประโยชน์จากนาง ใครกันแน่ที่รักนางด้วยความจริงใจ
หากเพียงไม่กี่คำของซือยู่จางสามารถยุยงให้นางกับมู่เหยียนแตกคอกันได้ เช่นนั้นนางก็ชาตินี้ก็ขาวเปล่าประโยชน์
"พี่สะใภ้ ข้าผิดไปแล้ว ช่วยข้าด้วย..." ซือยู่จางถูกฝูงหมาป่ากัดฉีกร่างกาย เสียงกรีดร้องของเขาดังไม่ขาดระยะ ร่างเต็มไปด้วยเลือด เขาเงยหน้ามองจั้นหลานที่มุมปากกำลังระบายรอยยิ้ม จั้นหลานแตกต่างจากหญิงอื่นมากเกินไป หัวใจของนางเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง!
นางคือปีศาจร้ายที่มาจากนรก!
เนื้อที่ต้นขาของซือยู่จางถูกเขี้ยวแหลมของหมาป่ากัดฉีกขาดออกไปเป็นชิ้นใหญ่ เขาเจ็บปวดจนต้องตะโกนกู่ร้อง "จั้นหลาน แม่มารพิษ ไอ้คนชั่วช้า เจ้าจะต้องตายอย่างไม่เป็นสุขนางฟ้าแน่!"