นางหวังส่ายหน้าด้วยความเสียดาย "ถึงแม้จั้นหลานจะเป็นแม่ทัพหญิงที่มีผลงานการรบเกรียงไกรเพียงใด แต่ว่าเรื่องมีบุตรน่ะ ยังต้องดูชะตาฟ้าลิขิต! หนิงเอ๋อร์ เจ้าไม่เคยได้ยินคำพูดนี้หรือ ฟ้าให้สิ่งหนึ่ง ก็จะไม่ให้อีกสิ่งหนึ่ง เรื่องในชีวิตคนเราไม่สมปรารถนาแปดถึงเก้าในสิบ"
หวังว่านหนิงยิ้มน้อย ๆ "ท่านยายทวด ไม่เป็นไรหรอก พี่สาวเป็นมหาวีรชนของแคว้นหนานจิ้น ฟ้าต้องคุ้มครองนาง แน่นอนว่าจะมีลูกมีหลานสืบตระกูล"
นางหวังถอนหายใจ นางหวั่นเกรงว่าจั้นหลานจะไม่ได้รับความโปรดปราน หากวันใดมู่เหยียนไม่ช่วยเหลือจั้นซินเฉิงบุตรชายของนางอีก แล้วจะทำอย่างไร!
โชคดีที่จั้นหลานเองก็เป็นอ๋องเจิ้นเป่ย ย่อมหาโอกาสช่วยเหลือกันได้บ้าง นางหวังจึงโล่งใจ
นางมองไปที่หวังว่านหนิงผู้มีโฉมงดงามไม่ธรรมดา แล้วเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิง "หนิงเอ๋อร์ วันนี้เจ้าทำไมถึงไม่ระวังตัวนัก เลยไปเหยียบรองเท้าของอ๋องผู้สำเร็จราชการได้?"
ประกายตาในดวงตาของหวังว่านหนิงสั่นไหวเล็กน้อย แล้วยิ้มกล่าว "ล้วนเป็นความผิดของวานหนิงเอง ครั้งแรกที่ได้ไปจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการที่ใหญ่โตเช่นนั้น รู้สึกตื่นเต้นไปหน่อย..."
นางหวังตบมือของหวังว่านหนิงเบา ๆ "วันนี้เจ้านับว่าโชคดีแล้ว อ๋องผู้สำเร็จราชการท่านนั้นมีนิสัยเย็นชา วันนี้ไม่เห็นพระพิโรธ ก็ถือว่าเป็นวาสนาของเจ้าแล้ว"
"ใช่ ๆ เป็นวาสนาของวานหนิงเอง" หวังว่านหนิงหลุบตาลง ปิดซ่อนความนัยในใจ
จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวของนางหวัง นางยิ้มแย้มกล่าว "หนิงเอ๋อร์ เจ้าเพิ่งมาถึงเมืองติ้งอัน คงยังไม่รู้ว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการทำให้คุณหนูสูงศักดิ์มากมายเพียงใดคลั่งไคล้ หากว่าอ๋องท่านยอมรับชายาน้อย เกรงว่าคุณหนูสูงศักดิ์ของเมืองติ้งอันคงแย่งกันแต่งเข้าจวนอ๋องไม่เว้นวัน!"
หวังว่านหนิงยิ้มบาง ๆ "อ๋องท่านทรงผูกพันกับพี่สาว วานหนิงพอจะมองออก"