จั้นหลานเงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวเถา เสี่ยวเถาหอบหายใจพลางกล่าวขึ้น "พระชายา พวกนางอยู่ที่หน้าประตู"
จั้นหลานเอ่ยปาก "เสี่ยวเถา ให้พวกนางเข้ามาเถิด!"
หลิวซีเดินเข้ามาช่วยเก็บถ้วยยา จั้นหลานถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ "คุณชายไป๋เฉินเป็นอย่างไรบ้าง อาการบาดเจ็บดีขึ้นหรือยัง?"
หลิวซีผงกศีรษะตอบ "ทูลพระชายา ดีขึ้นมากแล้วเพคะ"
"เขายังรบกวนเจ้า พักอยู่ที่เรือนของเจ้าอยู่หรือ?" จั้นหลานเรียบชายแขนเสื้อของตนเอง
หลิวซีใบหูแดงก่ำ "ทูลท่านหญิง เขาพักอยู่เพียงสองคืนก็กลับไปที่เรือนรับรอง บัดนี้เดินได้แล้วเพคะ"
"อืม" จั้นหลานตอบรับเบา ๆ
ไม่นานนัก นางหวังก็พาหญิงสาวผู้หนึ่งเดินเข้ามา
"หลานเอ๋อร์ ย่าเอาของกินมาฝากเจ้า" นางหวังคารวะจั้นหลาน
จั้นหลานยิ้มบาง ๆ ทำสัญญาณให้หลิวซีรับกล่องอาหารที่นางหวังนำมา
"ย่าลำบากแล้ว ในจวนอ๋องมีครบทุกอย่าง" จั้นหลานนั่งลงกล่าว
"โอ้ย อย่างนั้นไม่เหมือนกัน ขนมและเนื้อเค็มที่ย่าทำเองทั้งนั้น ข้าได้ยินแม่ของเจ้าบอกว่าเจ้าชอบกินขนมออสแมนทัส เล็บไก่ต้มซีอิ๊ว และเนื้อวัวต้มซีอิ๊ว"
"สิ่งเหล่านั้นเป็นของชอบเมื่อตอนยังเป็นสาว บัดนี้กินไม่ไหวแล้ว" จั้นหลานหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดมืออย่างแผ่วเบา
นางหวังยิ้มประจบ "พระชายาจะทานสิ่งใด ย่าทำให้ทั้งหมด!"
จั้นหลานข้ามหัวข้อนี้ไป หันไปมองหญิงสาวรูปโฉมงดงามผู้นั้นแล้วถาม "ผู้นี้คือใครหรือ?"
"หนิงเอ๋อร์ รีบมาคารวะพระชายาสิ" นางหวังมองไปทางหญิงสาว
หญิงสาวนุ่งห่มชุดสีบัวโรย ยิ้มผุดผาดดังดอกไม้ผลิ คุกเข่าลงต่อหน้าจั้นหลานกล่าว "หวังว่านหนิงคารวะพระชายา!"