คนผู้นี้ก็คือจั้นซินเฉิงที่ได้รับข่าวมาจากเจ้าเมืองสำนักปกครอง
จั้นซินเฉิงเดินทางไปยังสำนักปกครองเมืองหลวงเพื่อดูตัวศพ พอเห็นว่าหญิงสาวในแจกันนั้นไม่ใช่บุตรีของตน เขาก็โล่งอกลง
แต่แล้วเขาก็นึกถึงงานอดิเรกของโอวหยางเช็งเม้งขึ้นมา ชายคนนั้นชอบแจกันหญิงงาม
คราวก่อนที่ขึ้นเขา เขาไม่ได้เห็นที่ที่โอวหยางเช็งเม้งซ่อนแจกันหญิงงามเอาไว้ จั้นซินเฉิงรู้สึกโกรธแค้น หรือว่าโอวหยางซงจะหลอกกัน!
จั้นซินเฉิงรีบนำองครักษ์ในสำนักราวสิบกว่าคนขึ้นเขาไปพร้อมกัน
ระหว่างทางขึ้นเขา เขาเห็นทหารหลวงที่เปิดทางนำหน้า หิมะถูกพวกเขาเหยียบย่ำจนเป็นทางขึ้น ทำให้การเดินทางขึ้นเขาของเขารวดเร็วขึ้นมาก
แต่เนื่องจากเขาเคยบาดเจ็บ ถนนบนภูเขาสะเทือนขึ้นลงมากนัก เขาจึงไม่กล้าเดินเร็ว ได้แต่ตามห่างๆ อยู่ท้ายขบวนทหารหลวง
แม้ว่านางหวังจะจัดหญิงรับใช้สองคนในเรือนน้อยให้เขา และหญิงทั้งสองอาจตั้งครรภ์ทายาทของเขาแล้วก็ตาม
แต่จั้นลี่ลั่วก็ยังเป็นบุตรีแท้ๆ ของเขา เลี้ยงดูมาจนโตขนาดนี้ ความผูกพันย่อมลึกซึ้ง
เขาไม่อยากเห็นบุตรีต้องลำบากทุกข์ทรมานอยู่เพียงลำพังข้างนอก
ไม่ช้า ขบวนรถม้าของชุยเฮ่าก็มาถึงสำนักเทียนซาก่อน เจ้าสำนักโอวหยางซงรีบออกมาต้อนรับทันที
เขาก้มตัวคำนับแล้วกล่าวว่า "ไม่ทราบว่าราชเลขาชุยมาที่สำนักเทียนซาในวันนี้มีธุระสำคัญอะไร"
ชุยเฮ่าเปิดม่านรถม้า ไม่พูดแม้แต่คำเดียว หน้าเคร่งเครียดสั่งการว่า "ค้น! ห้ามปล่อยแม้แต่มุมเดียว!"
"รับทราบ ท่าน!"
โอวหยางซงมองทหารหลวงพุ่งเข้าสู่สำนักของเขาเช่นนั้น ชุยเฮ่ากลับไม่ให้เกียรติเขาแม้แต่นิดเดียว