จั้นรุ่ยและจั้นเหิงเป็นพวกแรกที่เห็นคนหน้าร้าน เสียงไม่ดังนักเอ่ยขึ้นว่า "พี่โหรว!"
จั้นเสวี่ยโหรวหันกลับไปก็เห็นมู่เหยียนจูงมือจั้นหลานเดินเข้ามาในร้าน
ทั้งสองเปรียบดั่งคู่บุญคู่บารมี มู่เหยียนมองจั้นหลานด้วยสายตาเอ็นดู ปิดท้ายตอนข้ามธรณีประตู มู่เหยียนยังช่วยยกชายกระโปรงของจั้นหลานขึ้นมาเล็กน้อยอย่างเงียบ ๆ
จั้นเสวี่ยโหรวกัดฟัน มู่เหยียนเย็นชากับผู้คนจนเป็นที่เลื่องลือ แต่พอมาถึงจั้นหลานกลับราวกับความเย็นชานั้นไม่มีอยู่จริง
เจ้าของร้านตัดเย็บจิ่นซิ่วส่งข่าวการมาของมู่เหยียนและจั้นหลานให้นายท่านทางชั้นบน นายท่านรีบเดินแทบวิ่งลงมาต้อนรับ
นายท่านร้านคำนับด้วยความนอบน้อม "ไม่ทราบว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการเสด็จมา ไม่ทราบว่าแม่ทัพจั้นก็เสด็จมาด้วย ร้านเล็ก ๆ ของข้านับเป็นเกียรติยิ่งนัก!"
มู่เหยียนยกมือขึ้น นายท่านร้านก็ลุกขึ้นทันที
มู่เหยียนเอ่ยปาก "วัดขนาดให้เด็กสองคนนี้หน่อย ทำชุดมงคลสองชุด ไข่มุก อัญมณี และด้ายทองที่ฝังไว้ใช้ของที่ข้าฝากไว้ที่นี่ก็พอ"
"พ่ะย่ะค่ะ!" นายท่านร้านเคยเห็นแต่จูเว่ย ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นมู่เหยียน
แต่ทว่า นับตั้งแต่มู่เหยียนขึ้นเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการ ผู้คนก็อยากรู้หน้าตาของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ ในหมู่ประชาชนก็มีภาพวาดของเขา เขาจึงเคยเห็นมาก่อนแล้ว
จั้นเสวี่ยโหรวหันกลับไปมองจั้นหลาน "น้องหลานเอ๋อร์มาทำชุดด้วยหรือ?"
จั้นหลานไม่อยากให้จั้นรุ่ยและจั้นเหิงเห็นนางกับจั้นเสวี่ยโหรวแตกคอกันต่อหน้า จึงพยักหน้า "มู่เหยียนจะซื้อชุดให้น้องชายน้องสาว"
มู่เหยียนได้ยินคำพูดของจั้นหลานก็มองนางแล้วยิ้ม