จั้นหลานได้ยินว่าพบหยกจินฉานแล้ว ดวงตาฉายแวววาวขึ้นพลางมองไปทางจูเว่ย
จูเว่ยเดินเข้าไปใกล้ แล้วกล่าวเสียงเบา "ท่านแม่นาย เมื่อครึ่งเดือนก่อนเขาอาจรู้ทัน จึงออกจากเมืองติ้งอันไปแล้ว คนของเราพบร่องรอยของเขาแล้ว คาดว่าภายในสามวันจะจับตัวเขากลับมาได้"
มู่เหยียนมองจูเว่ยแล้วกล่าว "เจ้าจงไปควบคุมตัวเขากลับมาด้วยตัวเอง รีบเร่งให้เร็วที่สุด อย่าให้ผิดพลาดแม้แต่น้อย"
จั้นหลานได้ยินข่าวดีนี้ ครู่หนึ่งจึงจะตั้งสติได้ว่า จูเว่ยเรียกนางว่าอะไร
"เป็นภาระท่านแล้ว" จั้นหลานผงกศีรษะเล็กน้อยพลางมองไปทางจูเว่ย
จูเว่ยกล่าวยิ้ม ๆ "ท่านแม่นายเกรงใจเกินไปแล้ว บ่าวขอตัวไปเดี๋ยวนี้"
พูดจบ เขาพลิกตัวขึ้นม้า พานักฆ่าลับกว่าสิบคนควบม้าออกไปทางประตูเมือง
มุมปากของมู่เหยียนยกขึ้นเล็กน้อย เสียงเรียกท่านแม่นายของจูเว่ย ทำให้เขารู้สึกพึงพอใจยิ่งนัก
จั้นหลานมองดูเสี่ยวเหอเย่ที่อยู่บนพื้น นึกขึ้นได้ถึงคำพูดของเสี่ยวเหอเย่ก่อนหน้านี้ นางจึงถามขึ้น "เสี่ยวเหอเย่ เจ้าบอกว่าเมื่อครึ่งเดือนก่อนตาของเจ้าหายตัวไป ตาของเจ้าเรียกชื่อว่าอะไร?"
เสี่ยวเหอเย่พูดด้วยความหวาดกลัว "ตาของข้าเรียกชื่อว่าหยูฉานเจ้าค่ะ"
จั้นหลานเบิกตากว้าง หยูฉานกับหยกจินฉานฟังดูคล้ายคลึงกันมาก นางจึงถามต่อไป "ตาของเจ้าเคยเป็นหมอหรือไม่?"
"เคยเจ้าค่ะ พี่สาวรู้ได้อย่างไร?" เสี่ยวเหอเย่มองจั้นหลาน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
ลมหายใจของจั้นหลานเร็วขึ้น มู่เหยียนจับมือของนางที่ตึงเครียดไว้ จั้นหลานจึงถามต่อ "เช่นนั้นตาของเจ้าเหลือแขนข้างเดียวหรือไม่?"