ระหว่างทาง จั้นหลานได้กลิ่นหอมสดชื่นของแตงโม เห็นเนื้อแดงเมล็ดดำถูกหั่นเป็นชิ้นๆ เรียงรายอยู่บนโต๊ะยาว
ทหารที่กำลังหั่นแตงโมอย่างรวดเร็วอยากจะคารวะจั้นหลาน นางโบกมือแล้วเรียกด้วยรอยยิ้มว่า "ทุกคนมากินด้วยกันสิ!"
นางหยิบแตงโมชิ้นหนึ่ง แล้วย่อตัวลงนั่งท่ามกลางพวกเขา กัดเข้าคำหนึ่ง
รสหวานซาบซ่านเข้าปาก มุมปากของนางโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม
สองปีมานี้ นอกจากครอบครัวและชู่อิน มู่เหยียนคือคนที่ใส่ใจนางมากที่สุด ไม่ว่าหน้าหนาวหน้าร้อน ไม่ว่านางคิดอะไรขึ้นมา เขามักจะปรากฏตัวต่อหน้านางล่วงหน้าเสมอ
เหล่าทหารได้กินแตงโมคลายร้อน ต่างปลื้มใจกันนัก ทหารเก่าคนหนึ่งขมวดคิ้วเป็นรอยย่นแนวดิ่ง ถามด้วยความกังวลว่า "แม่ทัพใหญ่ รับบาดเจ็บมาพอสมควรแล้วหรือไม่?"
จั้นหลานหัวเราะแล้วตวัดเปลือกแตงโมในมือ โยนลงในถังไม้สำหรับใส่เปลือก นางยิ้มสดใสตอบว่า "ข้าไม่เป็นไรสักนิด!"
เหล่าทหารพากันหัวเราะตามนาง
จั้นหลานย่อตัวลงล้างมือข้างสระน้ำ สะบัดมือแล้วกล่าวว่า "ทุกคนลำบากแล้ว ผลัดกันพักผ่อนได้!"
"รับทราบ แม่ทัพใหญ่!"
หลังจากจั้นหลานจากไป ทหารเก่ามองเงาหลังของนางแล้วเอ่ยว่า "ลูกสาวข้าก็อายุไล่เลี่ยกับแม่ทัพใหญ่ แต่ยังงอแงกับแม่ของนางอยู่เลย แม่ทัพจั้นน่าชื่นชมยิ่งนัก!"
"ใช่แล้ว แม่ทัพใหญ่บอกว่าบาดแผลไม่เป็นไร แต่ข้าเห็นตอนนางอยู่ลำพัง เจ็บจนเหงื่อแตกพลั่ก..."
"เฮ้อ อยากให้ศึกนี้จบลงเร็วๆ สันติสุขจงบังเกิดทั่วหล้า!"
"เห็นด้วย!"
เหล่าทหารกินแตงโมเสร็จ ทันใดนั้น เสียงแตรอันกังวานก็ดังขึ้น
จั้นหลานรีบเปิดม่านเต็นท์ออกทันที
ทหารสอดแนมเข้ามารายงาน "รายงานแม่ทัพใหญ่ พบกองทัพศัตรูห่างออกไปสามสิบลี้!"