จั้นหลานและตู้กูเอี๊ยนไม่สนใจว่าตีจริงหรือแกล้งตี ต่างรุมกระทืบจั้นเสวี่ยโหรวอย่างเมามัน เป็นการตีที่มองไม่เห็นรอยแผลแต่เจ็บปวดสุดๆ
"อ๊า! ช่วยด้วย...ช่วยข้าด้วย!" จั้นเสวี่ยโหรวถูกหมัดที่ร่วงหล่นลงมาเหมือนฝนฟ้ามิได้หยุดยั้งตีจนมึนงง
นางร้องไห้คร่ำครวญวิงวอน "อย่าตีอีกเลย!"
จั้นหลานและตู้กูเอี๊ยนสบตากันเพียงครู่เดียว ลงมือรุนแรงจนนางบอบช้ำภายในไม่กี่ลมหายใจ แล้วก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว
เหลือเพียงชายชุดดำอีกหลายคนที่ยืนงงอยู่กับที่ "สองคนนั้นเป็นใครกัน? อ๋องเว่ยยังส่งคนอื่นมาอีกหรือ?"
"ไม่รู้สิ เรารีบไปเถอะ ข้าได้ยินเสียงม้าดังมาแต่ไกลแล้ว!"
เหล่าชายชุดดำหายวับไปจากที่เกิดเหตุทันที
จั้นเสวี่ยโหรวได้รับบาดเจ็บภายใน กระอักเลือดออกมาหนึ่งคำ นางมองดูพวกเขาจากไป คิดว่าชายชุดดำพวกนี้เป็นพวกไร้ซึ่งหัวคิด ไม่รู้จักประมาณตน
หรือว่าซือจวินไม่ได้สั่งการให้ชัดเจน เหตุใดจึงลงมือหนักเช่นนี้!
แต่ไกลออกไป นางเห็นรถม้าคันหนึ่งค่อยๆ แล่นเข้ามา จึงรวบรวมกำลังทั้งหมดตะโกนว่า "ช่วยด้วย..."
รถม้าแล่นเข้ามาใกล้ ทหารองครักษ์เห็นหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น จึงเรียนถาม "แม่ทัพจั้น ด้านหน้ามีหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้นพ่ะย่ะค่ะ"
จั้นเป่ยชางพยักหน้า "ไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น"
กลางดึกมีเรื่องชกต่อยกัน? หรือไม่ก็ปล้นทรัพย์?
จั้นเป่ยชางลงจากรถม้า จั้นเสวี่ยโหรวเห็นเงาร่างของจั้นเป่ยชาง ส่งเสียงร้องอย่างน่าสังเวชว่า "ช่วยด้วย!"
ท่ามกลางความมืดมัว จั้นเป่ยชางได้ยินเสียงของจั้นเสวี่ยโหรวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้ เห็นร่างที่คุ้นเคย