จั้นซินเฉิงกำลังนอนอาบแดดอยู่ในลานบ้าน พอเห็นจางซื่อเดินมา ก็ลุกขึ้นคารวะพร้อมเอ่ยขึ้นว่า "ท่านแม่"
จางซื่อเอ่ยถาม "ซินเฉิง วันนี้เจ้าดื่มยาแล้วหรือยัง?"
จั้นซินเฉิงใบหน้าซีดเหลือง มองไปทางจางซื่อแล้วเอ่ยขึ้น "ท่านแม่ ลูกกินยามามากเกินไปแล้ว แต่ตอนนี้ท้องของอนุภรรยายังไม่มีวี่แววเลย เลิกเถิด!"
จางซื่อปลอบโยน "เอาล่ะเจ้าคะ อย่าได้ร้อนใจไปเลย ราชวงศ์หนานจิ้นมีเรื่องมีลูกเมื่อแก่หลายตัวอย่างมากมาย เจ้าก็แค่คิดมากเกินไปเท่านั้นเอง ขอให้ใจเบิกบาน บางทีก็หายเองได้"
จั้นซินเฉิงหัวเราะเยาะตนเอง "ลูกชายตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงคนไร้ค่า ไม่มีประโยชน์อันใดเลย"
จางซื่อหัวเราะพร้อมเอ่ยขึ้น "อย่าได้พูดเช่นนั้นเลย เจ้าดูจั้นหลานสิ ยังดีต่อเสด็จลุงของนางอย่างเจ้าไม่ใช่หรือ? ก่อนหน้านี้นางก็หาหมอมาดูโรคให้เจ้า แม้ตอนนี้เจ้าจะฝึกวิทยายุทธ์ไม่ได้แล้ว แต่การใช้ชีวิตปกติก็เพียงพอแล้ว เจ้าลองไปหาจั้นหลานดูสิ ว่านางจะช่วยหาตำแหน่งขุนนางเล็กๆ น้อยๆ ในราชสำนักให้เจ้าได้หรือไม่"
จั้นซินเฉิงหัวเราะเย้ยหยัน "ท่านแม่ ข้ารู้ว่าจั้นหลานตอนนี้เป็นหลานสาวแท้ๆ ของข้า ฐานะไม่เหมือนเดิมแล้ว แต่ข้าหน้าไม่อาจซ่อนไว้ไปเอ่ยปากเรื่องนี้ได้"
ในใจเขานึกตำหนิจั้นซินจางที่เคร่งครัดเกินไป ไม่ยอมช่วยเขาวอนขอใคร เพื่อหาอะไรให้เขาทำ
ตอนนี้ยังต้องไปขอร้องเด็กกว่า
จางซื่อตบแขนจั้นซินเฉิงแล้วเอ่ยขึ้น "เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ จั้นหลานสละอำนาจทหาร ตอนนี้ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์จากฝ่าบาทเป็นอ๋องเจิ้นเป่ยแล้ว!"
จั้นซินเฉิงลุกขึ้นนั่ง "ที่ท่านแม่พูดมาเป็นความจริงหรือ?"
"ข้าจะหลอกเจ้าไปใยกัน แม่เพิ่งกลับจากถนนใหญ่ ข่าวนี้ประกาศไปทั่วแผ่นดินแล้ว และอีกไม่นานจั้นหลานจะต้องมีพิธีแต่งงานใหญ่แน่นอน คนที่นางแต่งด้วยคืออ๋องผู้สำเร็จราชการมู่เหยียน เจ้าว่าเพียงอาศัยความสัมพันธ์ระหว่างจั้นหลานกับสามีของนาง เจ้าก็ไม่ว่าอย่างไรก็ได้เป็นขุนนางแน่"