ผู้ที่ตรวจอาการให้จั้นเสวี่ยโหรวคือชายชราวัยหกสิบเศษ หมอหลี่ลดเสียงลงกล่าวว่า
"ทูลฮูหยิน อาการบาดเจ็บของคุณหนูส่วนใหญ่เป็นเพียงบาดแผลภายนอก แต่หมัดเท้าไร้ตาถึงถูกที่ท้องของสตรี ย่อมต้องพักฟื้นดูแลอย่างดี หากดูแลไม่ทั่วถึง ภายหน้าเมื่อออกเรือนไปเกรงว่าจะมีบุตรยาก"
ฉินซวงได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ดั่งฟ้าผ่าลงกลางอก เสวี่ยโหรวของนางนั้นช่างอ่อนโยนและใจดี ปกติแม้แต่มดแดงตัวหนึ่งก็ไม่เคยคิดทำร้าย
วันนี้กลับต้องประสบภัยใหญ่เพียงนี้!
"หมอ เสวี่ยโหรวของข้าเมื่อใดจึงจะฟื้นขึ้นมาได้เจ้าคะ?" ฉินซวงถามด้วยเสียงสะอื้น
เมื่อเทียบกับการมีบุตรสืบตระกูลแล้ว นางยิ่งกลัวว่าลูกสาวจะไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีก
"สภาพจิตใจของคุณหนูจั้นไม่มีปัญหาใด เพียงแต่โทสะเข้าครอบงำจนสลบไปเท่านั้น"
"ตามใบสั่งยาที่ผู้อาวุโสเขียนไว้ ไปต้มยาให้กิน เช้าพรุ่งนี้ก็น่าจะฟื้นได้ ส่วนฮูหยินที่เป็นหวัด ก็ต้องระวังเรื่องการพักผ่อน อย่าได้ตรากตรำและกังวลจนเกินไป ขอให้รักษาตัวด้วยเถิด"
ฉินซวงพยักหน้ารับ กล่าวขอบคุณหมอหลี่
นางหันไปมองชุนฮวาหญิงรับใช้ แล้วตวาดเสียงเย็น: "คุกเข่า กล่าวมา นี่มันเรื่องอะไรกัน?"
ชุนฮวาตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม คุกเข่าลงโขกศีรษะกล่าวว่า "ทาสไม่ทราบจริงเจ้าค่ะ ทาสไปกับคุณหนูเพื่อเซ่นไหว้ ระหว่างทางพบโจร แล้วคุณหนูสี่ก็จับมือคุณหนูวิ่งหนีไป ไม่รู้ว่าเหตุใดคุณหนูสี่จึงเปลี่ยนเสื้อผ้ากับคุณหนู แล้วจึงทำให้คุณหนูถูกทำร้ายเช่นนี้เจ้าค่ะ!"