ชิงเฉิงหรี่ดวงตางดงามมองไปที่มู่เหยียน "พี่เหยียน ลมฤดูใบไม้ร่วงค่อนข้างหนาว ไม่อย่างนั้นเข้าไปข้างในคุยกันเถิด"
มู่เหยียนปฏิเสธ "ไม่ต้องแล้ว แค่พูดไม่กี่ประโยคเท่านั้น"
ชิงเฉิงดูผิดหวังเล็กน้อย มองเขา "พี่เหยียนโปรดกล่าวเถิด"
มู่เหยียนยิ้มบางเบา "ข้ากำลังจะเข้าพิธีมงคลสมรส ต่อไปคงไม่ได้กลับมาพำนักที่เรือนข้างนี้อีก"
ชิงเฉิงราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางอก นิ่งงันอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน
นางไม่คิดว่าเมื่อมู่เหยียนแต่งงานแล้ว พวกเขาจะต้องแยกย้ายกันไป!
ครู่ต่อมา นางยิ้ม "ขอแสดงความยินดีกับพี่เหยียนด้วย พี่สะใภ้ของข้าคือแม่ทัพจั้นหลานหรือไม่?"
มู่เหยียนยิ้มพร้อมพยักหน้า "เจ้ายังเป็นสาวที่ยังไม่แต่งออกเรือน คงอยู่ร่วมเรือนเดียวกันกับพวกเราไม่ได้ เจ้าต้องดูแลตัวเองด้วย"
ชิงเฉิงก้มหน้าลง "ชิงเฉิงเข้าใจแล้ว พี่สะใภ้ช่างมีวาสนา"
มู่เหยียนมองไปยังเรือนของจั้นหลาน "เป็นข้าต่างหากที่มีวาสนา"
ชิงเฉิงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ พยักหน้า "พี่เหยียน ฟ้ามืดแล้ว ชิงเฉิงขอกลับก่อน"
"ดี" มู่เหยียนไม่ได้เอ่ยปากห้ามปราม
ชิงเฉิงจากไปด้วยความโศกเศร้า มู่เหยียนหมุนตัวกลับเข้าเรือน
จูเว่ยยืนอยู่ไม่ไกล มองดูทั้งสองสนทนากัน ก็แอบลุ้นให้เจ้านายของตน ถือธงให้เต็มกำ ฉากนี้โปรดอย่า(โปรดอย่า=โปรดอย่า) อย่าให้ท่านแม่แม่ได้เห็นเป็นอันขาด!
แม้ท่านแม่แม่จะใจกว้าง แต่หากเกิดหึงหวงขึ้นมาล่ะ?