ช่วงที่จั้นหลานพักรักษาตัว มีมู่เหยียนอยู่เป็นเพื่อน ทุกวันก็ผ่านไปอย่างแสนสุข
ภารกิจของมู่เหยียนในแต่ละวันแน่นเอี๊ยด เขามักจะออกแต่เช้าตรู่กลับดึกดื่น พอเลิกเข้าเฝ้าตอนเช้าก็จะพานางไปจับจ่ายซื้อของเตรียมงานแต่ง
สิ่งที่ดีที่สุดคือไม่ต้องไปเข้าเฝ้าตอนเช้า มู่เหยียนช่วยนางลาป่วยระยะยาวไว้ นางก็สบายใจ ปลีกตัวมาทำเรื่องของตัวเอง
จั้นหลานถือทวนรบอู๋หมิงอยู่ในลานบ้าน เพิ่งเริ่มรำทวน ก็มีกระบี่เล่มหนึ่งกดทวนของนางไว้
จั้นหลานเงยหน้าขึ้น ก็เห็นมู่เหยียนเก็บกระบี่เข้าฝัก "เพิ่งหายดี ให้พักผ่อนก่อน อย่าเหนื่อยเกินไป เรื่องทั้งหลายมีข้าอยู่"
เขายิ้มบางๆ "หลานเอ๋อร์ หากอยากฝึกวิชา รอร่างกายหายดีก่อน ข้าจะฝึกด้วยเอง"
จั้นหลานยิ้มมองเขา "ได้ ข้ากลัวว่าหยุดไปนานจะฝืดมือ วันนี้รู้สึกว่ายังพอใช้ได้"
มู่เหยียนจูงมือนางให้จั้นหลานนั่งลง จั้นหลานนั่งลงบนม้านั่งยาว มองมู่เหยียนเดินไปทางด้านหลังของนาง จากนั้น มือของเขาก็วางบนบ่าของนาง นวดเบาๆ ให้
ไม่ไกลนัก เสี่ยวเถากับหลิวซีเห็นท่านหญิงกับท่านชายหวานขนาดนั้น ต่างก็ยิ้มแล้วหันหลังกลับไป
เสี่ยวเถาตื่นเต้นหันกลับมาแอบมองด้วยมือปิดตา พลางเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง "ท่านอ๋องดีกับท่านหญิงจริงๆ ท่านหญิงว่าอะไรก็ว่าตามนั้น ยังเอาอกเอาใจขนาดนี้อีก"
หลิวซียิ้ม "ไม่คิดว่าท่านอ๋องจะไม่เหมือนกับที่ทุกคนจินตนาการไว้ แต่ก็ดูเหมือนจะเป็นแค่กับท่านหญิงเท่านั้น"