จั้นหลานเดินทางกลับถึงเมืองหลวง นางสวมเกราะสีทอง เสื้อคลุมกันหนาวสีแดงผูกอยู่ด้านหลังปลิวไสวตามลม มือจับทวนรบสีเงิน ควบม้ากลับมาตามถนนใหญ่ ชาวบ้านยืนเรียงสองข้างทางต้อนรับ
พวกเขากระตือรือร้นยิ่งกว่าครั้งที่นางเอาชนะซีหรงได้เมื่อครั้งก่อนเสียอีก
"แม่ทัพใหญ่ผู้หาญกล้า!"
"แม่ทัพจั้น!"
เสียงของชาวบ้านดังขึ้นสลับกันราวคลื่นในหูของนาง จั้นหลานยิ้มแล้วพยักหน้าตอบรับพวกเขา
"แม่ทัพจั้นสวยกว่าครั้งก่อนที่ข้าพบเห็นอีก งามสง่าราศี แค่เห็นก็รู้สึกสดชื่นเบิกบานใจจริง ๆ!"
"แม่ทัพจั้นทรงเป็นแม่ทัพหญิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์หนานจิ้นจริง ๆ!"
"คราวนี้เป่ยเย่ยกทัพถอยไปเอง แม่ทัพจั้นต้องมีส่วนร่วมไม่น้อย!"
"ฝ่าบาทต้องพระราชทานรางวัลแก่แม่ทัพจั้นแน่ ๆ!"
ชาวบ้านต่างพูดคุยกันอึกทึก บางคนยกตะกร้าในมือขึ้น ภายในบรรจุผลไม้ตามฤดูกาลและขนมอาหารนานาชนิด
จั้นหลานคำนับมือประสานขอบคุณทุกคนเป็นการตัวต่อตัว
ท่ามกลางฝูงชน จั้นเสวี่ยโหรวนั่งอยู่ในโรงน้ำชา จ้องมองจั้นหลานอยู่ไกล
แม้ผิวของจั้นหลานจะไม่ขาวซีดเหมือนแต่ก่อน แต่ดูเหมือนดอกตูมที่กำลังจะบานสะพรั่ง งามและแสนสง่าจนเป็นที่สะดุดตา
แววตาของจั้นเสวี่ยโหรวมืดมนลง จั้นหลานกลับไม่ตาย!
ยังกลับมามีชีวิตอยู่อย่างรุ่งโรจน์เช่นนี้!
......
จั้นหลานขี่ม้าควบกลับมาถึงจวนแม่ทัพเป็นที่แรก
จั้นเหิงและจั้นรุ่ยพุ่งเข้าประคองนางทันทีที่นางเพิ่งก้าวลงจากหลังม้า
"พี่เมิ่งเมิ่ง!" จั้นรุ่ยพุ่งเข้ากอดขาของจั้นหลาน จั้นหลานลูบแก้มนุ่มนิ่มของเด็กน้อยแล้วว่า "รุ่ยเอ๋อร์ หนูโตขึ้นแล้วนะ สูงเกือบถึงเอวพี่สาวแล้ว"
"พี่เมิ่งเมิ่ง จั้นรุ่ยเป็นตัวเตี้ยขาสั้น หนูสูงแค่ถึงต้นขาพี่เอง" มือเล็ก ๆ ของจั้นเหิงก็คว้าแขนของจั้นหลานไว้เช่นกัน