บนเตียง มู่เหยียนถูกมัดสองมือไว้ เปิดปกเสื้อออกกว้าง นอนครึ่งตัวบนเตียงด้วยท่าทางเหมือนปล่อยให้ใครก็แล้วแต่จะเก็บเกี่ยว
จั้นหลานใช้มือหนึ่งกดสองมือของเขาไว้ อีกมือถือพู่กันจีนทำท่าจะทำอะไรสักอย่าง แก้มของนางแดงผิดปกติ ทั้งตัวยังควบมู่เหยียนอยู่
หวงกุ่นหน้าตื่นเต้นเป็นที่สุด ยิ้มแล้วพูดว่า "ขอโทษด้วยนะ น้องเดินกระโจมผิด! ขอไม่รบกวนอารมณ์คู่รักต่อเลย......เชิญต่อเชิญต่อ!"
จั้นหลานยังไม่ทันได้พูดอะไร หวงกุ่นก็วิ่งออกไปเสียแล้ว
นางก้มมองลงมาก็เห็นมู่เหยียนกลั้นขัน มองนางด้วยสายตาก้ำกึ่ง "ได้แล้ว ตอนนี้กระโดดลงแม่น้ำฮวงโหก็ล้างตัวไม่สะอาดแล้ว"
จั้นหลาน: "......"
หวงกุ่นออกจากกระโจมของจั้นหลาน หาที่ไม่มีใครอยู่แล้วส่งเสียงกรีดร้องเหมือนไก่ตัวผู้
ท่านมู่แอบมาหาจั้นหลานอย่างเงียบ ๆ แล้วเมื่อกี้สองคนนั้นกำลังทำอะไรกันอยู่ จะต้องถามกันอีกไหม?
"แม่ทัพใหญ่เล่นแบบนี้เลยเหรอ ยังเล่นมัดมือ ยังเอาพู่กันมาเพิ่มรสชาติ โอ้โห ช่างเปิดโลกจริง ๆ ....."
หวงกุ่นหนอนหญ้าเส้นหนึ่งไว้ในปาก ใบหน้าแสดงความดีใจเป็นลำพอง
ก็ไม่แปลกหรอก แม่ทัพจั้นอยู่ในกองทัพมาสองปีครึ่งแล้ว ก็ต้องแก้ความต้องการส่วนตัวบ้าง ยิ่งผู้หญิงยังไงก็ไปเที่ยวโรงเรือนไม่ได้!
"หวงกุ่น!"
จั้นหลานออกจากกระโจมมาตามหาเขา ก็เห็นสีหน้าลามกของหวงกุ่น
หวงกุ่นได้ยินเสียงจั้นหลานก็รีบก้มศีรษะอย่างเคารพ "แม่ทัพใหญ่!"
จั้นหลานเดินเข้ามา พูดเสียงที่มีเพียงสองคนพอได้ยิน "เจ้าอย่าพูดมั่วนะ ข้ากับท่านมู่ไม่มีอะไรกัน!"
หวงกุ่นตอบอย่างจริงจัง "ข้าเข้าใจ"
จั้นหลานมองสายตาเจ้าเล่ห์ที่เหมือนมองทะลุทุกอย่างของเขา เหมือนจะไม่เข้าใจเลยสักนิด
"เมื่อกี้พวกเราแค่เล่นหยอกล้อกัน เจ้าอย่าคิดไปเองเรื่อยเปื่อย และอย่าไปพูดกับคนอื่นมั่ว ๆ เขาพรุ่งนี้ก็จะไปแล้ว" จั้นหลานสีหน้าจริงจังขึ้น