จั้นซินเฉิงฟังคำของโอวหยางซงไม่เข้าหูเสียแล้ว บุตรีของเขาถูกโอวหยางเช็งเม้งทำร้ายจนพินาศ เขาจึงไม่เชื่อว่าโอวหยางซงจะไม่รู้เรื่องนี้เลย
ชีวิตของจั้นลี่ลั่วในชาตินี้ถือว่าจบสิ้นแล้ว ทุกอย่างที่เกิดขึ้นนี้ ล้วนเป็นฝีมือของพ่อลูกทั้งสองคนนี่เอง
เขาได้ให้คนพาลี่ลั่วกลับบ้านไปแล้ว เมื่อจางซื่อและมารดาเห็นสภาพของจั้นลี่ลั่ว จะต้องเจ็บปวดหนักหนาแค่ไหน
จั้นซินเฉิงทั้งต้องการแก้แค้นให้บุตรี และทั้งโกรธแค้นที่โอวหยางซงหลอกลวงตนเอง
เขาตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ชักกระบี่ประจำกายของทหารหลวงคนหนึ่งออกมา แล้วฟันเข้าใส่โอวหยางซง โอวหยางซงที่กำลังปกป้องบุตรชายไม่ทันระวังตัว จึงโดนกระบี่บาดเข้าเต็ม ๆ
เขาแค้นจัดจ้องมองจั้นซินเฉิง แล้วเตะเข้าที่ขาบาดเจ็บของจั้นซินเฉิงเต็มแรง จั้นซินเฉิงเสียหลัก คุกเข่าข้างเดียวลงกับพื้น
โอวหยางซงเหยียบซ้ำเข้าที่โคนขาของจั้นซินเฉิงต่อ ๆ กันหลายครั้ง กระดูกของจั้นซินเฉิงถูกเหยียบจนหัก เขากรีดร้องโหยงออกมา แล้วแทงกระบี่เข้าที่ข้อเท้าของโอวหยางซง
เส้นเอ็นข้อเท้าด้านซ้ายของโอวหยางซงขาดลงทันที
ขณะที่ทั้งสองกำลังต่อสู้กัน ชุยเฮ่าก็มาถึง เขาสั่งทหารหลวงว่า "จับกุมโอวหยางซงพ่อลูกโดยเร็ว!"
ทหารหลวงรีบล้อมพ่อลูกโอวหยางซงเอาไว้ แต่ยังไม่ทันที่พ่อลูกทั้งสองจะได้ต้านทาน
ศิษย์สำนักเทียนซาที่ล้อมอยู่รอบ ๆ นั้น มีผู้ใดคนหนึ่งตะโกนขึ้นเสียงดัง "ฆ่ามัน! ปกป้องเจ้าสำนัก!"
มีคนนำหน้ายิงลูกธนูเข้าใส่ทหารหลวง
ลูกธนูนั้นเกือบจะโดนชุยเฮ่า ชุยเฮ่าโกรธจัดสั่งว่า "ฆ่าพวกกบฏเหล่านี้ให้หมดสิ้น!"
ทันใดนั้น ศิษย์สำนักเทียนซากับทหารหลวงก็เข้าปะทะกันจนเลือดสาด
โอวหยางซงทั้งต้านทานการโจมตีของจั้นซินเฉิง ทั้งตะโกนออกมาว่า "หยุดเถอะ! อย่าต่อสู้กันแล้ว!"
แต่เสียงการต่อสู้กลบเสียงของเขาจนมิด ทุกคนต่อสู้จนตาทั้งสองข้างแดงก่ำ