จั้นหลานมองไปทางมู่เหยียน ทั้งสองยิ้มให้กันและกัน
ทันใดนั้น นอกประตูก็มีเสียงของจูเว่ยดังขึ้นมา
"นายท่าน ท่านแม่นาย บ่าวมาช้าไปหน่อยขอรับ!" จูเว่ยค้อมศีรษะคำนับ
เขารีบมาจากทางเสวี่ยหลิงเอ๋อร์ที่นั่น การต่อสู้ได้จบลงไปแล้ว
มู่เหยียนพูดอยู่ในห้องว่า "ไม่เป็นไร สองสามวันนี้เจ้าต้องดูแลเสวี่ยหลิงเอ๋อร์อย่างใกล้ชิดให้ดี"
"นายท่าน ข้า..." จูเว่ยไม่อยากอยู่กับเสวี่ยหลิงเอ๋อร์ตามลำพังจริง ๆ เพราะมันจะทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วนไปทั้งตัว
มู่เหยียนพูดเสียงเย็นชา "คนที่มาลอบสังหารวันนี้บางทีอาจจะเป็นพี่ชายของเสวี่ยหลิงเอ๋อร์ นางมีนิสัยบริสุทธิ์ไร้เดียงสา หากมีคนพบว่านางอยู่ที่นี่แล้วฉวยโอกาสใช้นางมาข่มขู่เรา เจ้าคิดถึงผลที่จะตามมาแล้วหรือ?"
จูเว่ยสัมผัสได้ถึงภัยอันตรายในทันที รีบค้อมศีรษะรับคำ "ขอรับ"
......
ตู้กูเอี๊ยนเดินออกมาจากจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ นางยกมุมปากยิ้มน้อย ๆ ที่แท้นางไม่ได้เมาเลยสักนิด
ความสามารถในการดื่มของนางเก่งกว่าจั้นหลานเสียอีก เมื่อครู่บนโต๊ะเหล้านางหยอกเย้าเซียวเฉิน ก็เพราะทนมองท่าทีหยิ่งผยองเย่อหยิ่งของเขานั้นไม่ได้
รูปลักษณ์ของเซียวเฉินไม่ต้องพูดถึงว่าดีเพียงใด แต่ว่า นางไม่ชอบผู้ชายแบบเซียวเฉิน หยอกล้อเสียครึ่งวันกลับไม่ได้ปฏิกิริยาตอบสนองแม้แต่น้อย
ตู้กูเอี๊ยนเป็นโจรภูเขาหญิงมานานจนชิน และรู้สึกเสมอว่าการจะมารักใคร่กับผู้ชายแบบเซียวเฉินนั้นคงเหนื่อยใจยิ่งนัก
อีกทั้งอีกฝ่ายนอกจากจะดีกับแม่ทัพใหญ่เท่านั้น ยังเหมือนไม่ชอบผู้หญิงเอาเสียเลย!
นางเดินไปเรื่อย ๆ เดินเล่นพลางมองดูดวงดาวและดวงจันทร์บนท้องฟ้า พึมพำกับตัวเอง "ชาวบ้านเขาก็มีคู่กันเป็นคู่ ๆ แม้แต่ดวงจันทร์ยังมีดวงดาวเคียงข้าง มีเพียงข้าคนเดียวที่อยู่ตัวคนเดียวช่างเหงาเสียจริง!"