หลิวซีหอบผ้าห่มเดินออกจากเรือนโดยไม่พูดสักคำ จั้นหลานนึกอะไรขึ้นมาได้ในทันใด ใบหน้าก็พลุ่งขึ้นด้วยระเรื่อแดง
ช่างน่าอายยิ่งนัก......
เสี่ยวเถาเกาหัวอีกครั้งแล้วมองจั้นหลานแล้วเอ่ยขึ้น "คุณหนู ใบหน้าของท่านก็แดงเช่นกัน"
จั้นหลานหยิบผลไม้แช่อิ่มชิ้นหนึ่งขึ้นมา ยัดใส่ปากของเสี่ยวเถา "กินเถอะ กินให้มากๆ พูดน้อยๆ หน่อย!"
เสี่ยวเถา: "......"
มู่เหยียนเฝ้ามองจั้นหลานอยู่หน้าเรือนตลอดเวลา ริมฝีปากมีรอยยิ้มจางๆ สายตาเร่าร้อนและอ่อนโยน
จั้นหลานมองไปทางเขา มู่เหยียนหลบสายตาอย่างเขินอาย "คุณหนูคิดจะ.....หรือไม่?"
จั้นหลานเขินจนหน้าแดง รีบเอ่ยปาก "ไม่คิด"
นางตอนนี้แม้แต่จะเดินยังลำบาก แต่มู่เหยียนกลับคิดเอาแต่เรื่องนั้นทั้งหัวสมอง เขาไม่กลัวแผลที่เอวของตัวเองจะแตกหรือไร?
มู่เหยียนเลิกคิ้ว "โอ้ เช่นนั้นก็ได้ ข้าคงต้องไปเล่นคนเดียวเสียแล้ว!"
จั้นหลานรีบลุกขึ้นยืน "ไปเล่นที่ไหน?"
มู่เหยียนทำท่าครุ่นคิด มองไปยังที่ไกลๆ แล้วเอ่ย "สถานที่ลึกลับแห่งหนึ่ง"
จั้นหลานเดินเข้าไปหาเขา "ทำเป็นลึกลับ เชิญไปเถิด!"
มู่เหยียนย่อตัวลงกะทันหัน ใช้มือตบไหล่ตัวเอง "ขึ้นมา!"
จั้นหลานมองเสี่ยวเถาที่ยิ้มแก้มแทบปริ จึงเอ่ยเสียงเบา "ไม่ต้อง......"