จั้นหลานมองไปรอบ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เอ่ยถามว่า "พวกเราจะไปที่ใดกันหรือ?"
มู่เหยียนชี้ไปที่ประตูเล็กบานหนึ่ง เอ่ยขึ้นว่า "ถึงแล้ว!"
เขาเคาะประตูเล็กเบา ๆ สี่ครั้ง ประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านใน ผู้เฝ้าประตูเป็นชายชราคนหนึ่ง เขายื่นหน้ากากจิ้งจอกให้มู่เหยียนและจั้นหลานคนละหนึ่งอัน
จั้นหลานรู้สึกว่ามันน่าสนใจนัก จึงสวมหน้ากากแล้วเดินเข้าไปพร้อมกับมู่เหยียน
หลังจากผ่านตรอกมา ทั้งสองก็เข้าไปในลานบ้านแห่งหนึ่ง นางเริ่มได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครม
หลังจากทั้งสองเข้าไป จั้นหลานจึงได้พบว่า ที่แห่งนี้แท้จริงคือบ่อนการพนันแห่งหนึ่ง
จั้นหลานมองไปทางมู่เหยียน เขาเผยอยิ้มมุมปาก เอ่ยขึ้นว่า "แม่นางมิใช่อยากออกมาเที่ยวเล่นหรือ? เล่นไพ่นกกระจอกก็ไม่สนุก ที่แห่งนี้ตื่นเต้นยิ่งกว่า!"
ต่างจากบ่อนการพนันที่อื่น ผู้คนที่นี่ล้วนสวมหน้ากากหลากหลายรูปแบบ และเดิมพันก็สูงลิ่ว
จั้นหลานเห็นธนบัตรบนโต๊ะล้วนเริ่มต้นที่หนึ่งร้อยตำลึง ผู้ที่มาที่นี่คงล้วนเป็นคนที่มีฐานะดีไม่น้อย
มู่เหยียนหยิบธนบัตรเป็นตั้งส่งให้จั้นหลาน เอ่ยขึ้นว่า "ท่านแม่นางเล่นตามสบาย แพ้เป็นของข้า ได้เป็นของท่าน!"
จั้นหลานรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง รับธนบัตรมา ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ราวกับสุนัขจิ้งจอกตัวน้อย "เช่นนั้นก็เริ่มกันเถิด!"
จั้นหลานเอาชนะอย่างไม่ปรานี มู่เหยียนเพียงนั่งเงียบ ๆ อยู่ที่ที่นั่งอันสง่างาม มองดูนาง กินผลไม้เชื่อม บ่าวรับใช้คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายเขาอย่างระมัดระวัง