มู่เหยียนมุมปากยกยิ้มบางๆ สายตามองเพียงนางผู้เดียว
จั้นหลานจงใจหยอกล้อเขา แอบใช้นิ้วจิ้มเอวของมู่เหยียน "ยิ้มให้หน่อยสิ..."
มู่เหยียนมองเหล่าผู้ประสบภัยที่อยู่ไม่ไกล แล้วยิ้มขึ้น ฝ่ายสาวโสดสองสามคนหน้าแดงวูบทันที สายตาตามมองมู่เหยียนไม่วางตา
"อ๋องผู้สำเร็จราชการงดงามเกินจะพรรณนา พระองค์ยิ้ม ยิ้มด้วย!"
"เล่าลือกันว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการงดงามไร้เทียมทาน งามดังเทพเซียนลงมา ข้ายังไม่เชื่อเลย!"
"อ๋องผู้สำเร็จราชการทั้งทรงอำนาจ ทั้งงดงามยิ่งนัก หญิงบ้านนาอย่างพวกเราจะกล้ามีใจคิดถึงพระองค์ได้อย่างไรกัน"
เหล่าหญิงสาวที่เขินอายตาเป็นประกาย หัวใจเต้นระรัว ส่วนสาวใหญ่ที่ไม่เขินอายยิ้มพลางกล่าว "พวกเจ้าสาวโสดนี่ไม่รู้จักอาย เขาดู ๆ ไปก็พอแล้ว อ๋องผู้สำเร็จราชการเป็นของพระชายา!"
หญิงสาวคนนั้นเย้ยหยัน "พี่สะใภ้ซีเออร์เจ้าเป็นหญิงมีสามีแล้ว ยังจ้องเขาขนาดนั้น เจ้าต่างหากที่ไม่รู้จักอาย!"
......
จั้นหลานเริ่มสังเกตเห็นเหล่าหญิงสาวและสาวใหญ่กลุ่มนี้ที่มองมู่เหยียนด้วยสายตาดุจหมาป่ากับเสือ
นางมองมู่เหยียนแล้วพึมพำ "เจ้านี่ดึงดูดใจหญิงสาวไม่น้อยเลย"
มู่เหยียนรอยยิ้มยิ่งทวีความลึก เขามองจั้นหลาน แล้วแตะปลายจมูกนางเบา ๆ พลางกล่าว "หลานเอ๋อร์ คิดมากไปหรือ?"
"ข้าไม่มี!" จั้นหลานปากแข็งเอ่ย
มู่เหยียนโอบเอวนาง มองไปที่เหล่าชายหนุ่มที่แอบมองจั้นหลานของเขาเป็นระยะ ตัดสายตาพวกเขาทิ้ง ใช้ร่างกายบังอยู่ด้านหน้าจั้นหลาน พลางกล่าว "ที่นี่มิเหมาะที่จะอยู่เนิ่นนาน ไปเถิด กลับเมืองติ้งอัน!"
จั้นหลานมองเขาอย่างไม่เข้าใจ "จากไปตอนนี้ เร่งรีบเพียงนี้เชียว?"