จั้นหลานหันไปโบกมือให้แก่ราษฎรทั้งหลาย โคลนบนมือของนางกระเด็นปลิวไปตามการเคลื่อนไหว
มู่เหยียนกลั้นยิ้ม เอานิ้วเช็ดโคลนบนใบหน้าให้นาง จั้นหลานมองมู่เหยียนแล้วยิ้มอย่างอ่อนหวาน
ฉากนี้ทำให้เหล่าราษฎรตะลึงงันไปชั่วขณะ
ช่างเป็นคู่ที่งดงามเหลือเกิน พวกเขายืนอยู่ในน้ำ ทั้งตัวเปื้อนโคลน แต่กลับยังทำให้ผู้คนสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่พวกเขามีต่อราษฎร และความผูกพันอันลึกซึ้งที่ทั้งสองมีต่อกัน
บางคนจำจั้นหลานและมู่เหยียนได้ในทันที "อ้าว นี่ไม่ใช่องค์ชายที่มาถามพวกเราเมื่อวันก่อนหรือ?"
ผู้เฒ่าคนหนึ่งนัยน์ตาเป็นประกาย ตบต้นขาอย่างตื่นเต้น "ตายจริง ข้าเองยังบอกว่าหนุ่มสาว อย่าไปถามในสิ่งที่ไม่ควรถาม ที่แท้เมื่อวันนั้นคืออ๋องผู้สำเร็จราชการและพระชายาของอ๋องนี่เอง!"
ตำแหน่งใหญ่ที่สุดที่พวกเขาเคยเห็นคือนายอำเภอ แต่วันนี้กลับได้เห็นอ๋องผู้สำเร็จราชการและพระชายาของอ๋อง!
ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดหลายวันที่ผ่านมา อ๋องผู้สำเร็จราชการและพระชายาของอ๋องก็อยู่เคียงข้างพวกเขามาโดยตลอด
หวงกุ่นชี้ไปที่จั้นฮุยและชู่อินอีกครั้ง "ผู้นี้คือแม่ทัพน้อยผู้เก่งกาจยิ่ง และคนงามผู้นั้นก็คือลูกสาวราชเลขา เป็น...ว่าที่ภรรยาแม่ทัพน้อย!"
ชู่อินที่ยืนอยู่ริมฝั่งหน้าแดงก่ำไปทั้งใบ จั้นฮุยยิ้มแหยๆ พลางเรียงก้อนหินต่อไป
คนที่เคยได้รับการรักษาจากชู่อินเอ่ยขึ้น "อ้าว นั่นไม่ใช่ท่านหมอชู่หรือ? ที่แท้ก็เป็นว่าที่ภรรยาของแม่ทัพน้อยนี่เอง"
หญิงชราคนหนึ่งเช็ดน้ำตาพลางกล่าว "แม่ทัพน้อยเก่งกาจยิ่งนัก ทั้งยังช่วยหาบข้าวสารให้บ้านเราเลย!"
"แม่ทัพน้อยและพระชายาของอ๋องเป็นพี่น้องกัน ตระกูลแม่ทัพ ชายสี่คนนี้ช่างเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่เหลือเกิน นับดูแล้ว พวกเขากลับเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน!"