จนกระทั่งทั้งสองกลับมายังจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ หลังจากจั้นหลานอาบน้ำเสร็จ ก็ขึ้นเตียงนอนทันที
นางรู้ดีว่าคืนนี้คงไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้นอีก จึงนอนหลับลง
มู่เหยียนนอนอยู่ข้างกายนาง ฟังลมหายใจอันสงบของนาง แววตาแผดเผาราวกับเพลิง
เขานอนอยู่ข้างกายจั้นหลาน ทุกลมหายใจ ล้วนปรารถนาจะครอบครองนาง
ลูกกระเดือกของมู่เหยียนกลอกกลิ้ง เขาเดินเข้าไปในห้องชั้นใน ใช้ละอองน้ำเย็นชำระความใคร่ในกายให้สิ้น
ยามเช้าจั้นหลานตื่นขึ้น ตู้กูเอี๊ยนมาเยือน
มู่เหยียนไม่ไปรบกวนนางทั้งสอง จึงหาข้ออ้างเดินไปเล่นหมากในลานบ้าน
ตู้กูเอี๊ยนมองจั้นหลานหลังแต่งงาน ใบหน้ากลับไม่มีความอ่อนช้อยแบบหญิงมีสามีแม้แต่น้อย กลับดูเหนื่อยล้าอีกต่างหาก
นางมองดูรอบกายไร้ผู้คน ก็อยากพูดคุยเรื่องส่วนตัวกับนางสักหน่อย
นางถามด้วยความสงสัย: "พี่จั้นหลาน เป็นอะไรไปหรือ? เขาลือกันว่าช่วงแต่งงานใหม่ควรมีความสุขที่สุด เหตุใดข้ากลับรู้สึกว่าพี่ดูเฉาๆ อย่างนั้น?"
จั้นหลานมุมปากยกยิ้ม: "ใครว่ากันเล่า ดีจะตาย!"
ตู้กูเอี๊ยนยิ่งมองยิ่งรู้สึกผิดปกติ ถามอย่างระมัดระวัง: "ลำพังเพียงท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการไร้ความสามารถหรือ?"
จั้นหลานแก้มแดงก่ำ จ้องตู้กูเอี๊ยนอย่างดุ: "พูดเหลวไหล!"
ตู้กูเอี๊ยนพิงพนักเก้าอี้กล่าว: "นอกจากเหตุผลนี้แล้ว พวกพี่ก็ไม่มีท่าทีเหมือนสามีภรรยาใหม่ที่รักใคร่กันเลยแม้แต่น้อย เช่นเอ้อจู๋จื่อบนเขาของพวกเรา แต่งเมียมาแล้วก็เหมือนหมาตัวผู้ กระดานเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดทั้งวันทั้งคืน!"