จั้นหลานกวาดสายตาตามนาง มองเห็นหญิงสาวชุดเขียว ผมดำดั่งแพรไหมยืนอยู่หน้าประตูร้านปักผ้าแห่งหนึ่ง
นางกำลังพูดคุยกับมู่เหยียนอยู่ และมู่เหยียนก็ยิ้มบางๆ มองนางอยู่เช่นกัน
"ฝ่าบาทหญิง ข้าได้ยินมาว่าหญิงสาวผู้นั้นชื่อชิงเฉิง สมัยก่อนเคยพำนักอยู่ร่วมลานเดียวกับฝ่าบาท ว่ากันว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการปฏิบัติต่อนางแตกต่างจากหญิงอื่นเป็นอย่างยิ่ง..."
ถ้อยคำของไป๋ลู่ยังไม่ทันจบ ก็รู้สึกเจ็บคอขึ้นมาฉับพลัน เกือบหายใจไม่ออก
จั้นหลานสีหน้าเยียบเย็น คว้าคอไป๋ลู่ไว้แน่น "เรื่องของผู้อื่น เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้า ไร้ยางอายเช่นนี้ หากเจ้าวนเวียนนินทาว่าร้ายอีก ข้าจะเฉือนลิ้นเจ้าให้ขาด!"
ไป๋ลู่ถูกจั้นหลานบีบคอจนแก้มแดงก่ำ หญิงรับใช้ของนางตกใจกลัวเป็นอย่างยิ่ง รีบคุกเข่าลงอ้อนวอนจั้นหลานทันที
"พระชายา ได้โปรดไว้ชีวิตคุณหนูของข้าเถิด! อีกไม่กี่วันคุณหนูจะออกเรือนแล้ว คอมีรอยบีบไม่ได้นะเพคะ!"
จั้นหลานคลายมือจากไป๋ลู่ ฟาดเท้าเข้ากระแทกท้องนาง ไป๋ลู่ทรุดลงกับพื้นทั้งอย่างนั้น
นางยังเจ็บจนต้องยันมือตัวเองไว้ ยังไม่ทันจะลุกขึ้นจากพื้น จั้นหลานก็เหยียบมือไป๋ลู่ไว้แล้ว เอ่ยเสียงเย็น "จำไว้ วันนี้เป็นฝ่าบาทหญิงผู้เป็นญาติผู้ใหญ่สั่งสอนรุ่นน้อง หากมีครั้งหน้า จะเป็นอ๋องเจิ้นเป่ยลงโทษผู้ที่ก่อเรื่องนินทาว่าร้าย เป็นตายแล้วแต่ชะตากรรม ไป!"
จั้นหลานคลายเท้าออกจากมือไป๋ลู่ ไป๋ลู่สั่นเทาไปทั้งกายด้วยความหวาดกลัว
นางคิดว่าจั้นหลานยังคงเป็นหญิงที่พูดง่ายๆ อย่างเช่นเมื่อก่อน