ชายร่างยักษ์ถืออาวุธรายล้อมจั้นฮุยไว้
จั้นฮุยกำหมัด ล้มชายฉกรรจ์สองคนลงในคราวเดียว ชายเหล่านั้นล้มลงกับพื้น ลุกขึ้นไม่ได้อีก
เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ก็ปราบคนกว่าสิบคนล้มลงกับพื้นทั้งหมด
พวกเขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะส่งเสียงร้องด้วยซ้ำ ก็สลบไปแล้ว
จั้นฮุยเป็นแม่ทัพในสนามรบ คนพวกนี้ช่างไร้ความสามารถยิ่งนักเมื่อเทียบกับเขา
ภายในโรงเล่นสปริงฟงดังเสียงกรีดร้องของสาวงามทั้งหลาย
จั้นฮุยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม่สื่อใหญ่ตกใจจนนั่งก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น
นางสั่นเสียงพูดว่า "ท่านผู้นี้...เอ่อ...จางเฉิง...เขาเขาเขา...อยู่ห้องแรกทางซ้ายมือชั้นสอง..."
ยังไม่ทันที่แม่สื่อใหญ่จะพูดจบ จั้นฮุยก็ก้าวยาวพุ่งขึ้นไปบนชั้นสอง
เขาถีบประตูเปิดออก จางเฉิงกับสาวงามสองคนกำลังมั่วสุมกันอยู่บนเตียงโดยไม่สวมเสื้อผ้า
"ผู้ใดกัน!" ประตูถูกถีบเปิดขึ้นกระทันหัน จางเฉิงตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม สาวงามสองคนก็ตกใจจนรีบเอาผ้าห่มคลุมตัว
จางเฉิงรีบหยิบเสื้อผ้าที่หัวเตียงมาปิดจุดสำคัญของร่างกาย
แล้วตะโกนเสียงดังว่า "เจ้าเป็นใคร บ้าหรือไร!"
เขารีบสวมกางเกงพลางพูดไปพลาง
สายตาของจั้นฮุยเย็นเยียบ ร่างกายแผ่ฆาตกรรมออกมาโดยรอบ
เขาก้าวยาวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ต่อยหมัดเข้าที่หน้าของจางเฉิง
จางเฉิงโดนหมัดนี้เข้าอย่างจัง ฟันสองซี่ปลิวตามเลือดที่กระเด็นออกไป