จูเว่ยกระแอมเบา ๆ หนึ่งทีแล้วกล่าวว่า "เอ่อ... นายท่านต้องการหาอดมืดที่วรยุทธ์สูงและว่องไว สองสามคนไปคุ้มครองคุณหนูจั้นหลาน พวกเจ้าได้รับคัดเลือกแล้ว!"
หยุนเหอบ่นพึมพำ "หัวหน้าหน่วย พวกเรานึกว่าเป็นภารกิจสำคัญอะไร ที่แท้ก็แค่การคุ้มครองผู้หญิงคนหนึ่ง กระหม่อมไม่ไปดีกว่า!"
จูเว่ยเตะเขาทีหนึ่ง "เจ้าหัวทึบหรือเปล่า! เอ๊อะ! มีภารกิจไหนสำคัญไปกว่าการคุ้มครองท่านแม่นายในอนาคตอีก!"
หยุนเหอคางแทบหลุด เขาคิดไม่ถึงว่านายท่านภายนอกดูเจ้าชู้ แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นภูเขาน้ำแข็งที่ไม่เข้าใกล้สตรีเลย!
พวกเขายังจงใจส่งสาวงามไปให้ท่านนาย แต่กลับถูกนายท่านโยนทั้งคนทั้งผ้าห่มออกมาอย่างรังเกียจ พวกเขายังถูกเฆี่ยนสามสิบไม้
บัดนี้ เหตุใดถึงมีท่านแม่นายในอนาคตออกมาได้เล่า!
"แล้วแล้วแล้ว... คุณหนูชิงเฉิงจะทำอย่างไรเล่าเจ้าคะ?" หยุนเหอถามด้วยความเวทนานิด ๆ
จูเว่ยเตะเขาที่ก้นอีกที "สมองเจ้าเข้าน้ำหรือไง นายท่านปฏิบัติต่อคุณหนูชิงเฉิงเหมือนน้องสาวแท้ ๆ มาโดยตลอด เจ้าตาเหมือนมีตาปลาคู่อยู่หรือไม่ ถึงมองไม่ออก!"
จูเว่ยยื่นนิ้วชี้และนิ้วกลางจิ้มตาหยุนเหอ
หยุนเหอลูบก้นแล้วพูด "อ้อ กระหม่อมเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ!"
อดมืดคนอื่น ๆ กลั้นหัวเราะไว้ สีหน้าเคร่งขรึม หยุนเหอจ้องพวกเขาทีหนึ่ง "พวกเจ้ากล้าพูดหรือไม่ว่าพวกเจ้าไม่ได้คิดแบบนั้น ถ้ามีตาปลาก็ต้องยอมรับ!"
พวกเขาอดกลั้นหัวเราะอย่างทรมาณ แต่พวกเขาคืออดมืดในหมู่อดมืด ยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือ ไม่อาจหัวเราะได้
จูเว่ยโบกมือ สีหน้าเคร่งขรึม "พอที การกระทำของพวกเจ้าต้องเป็นความลับ ไม่ใช่การสอดแนมคุณหนูจั้น แต่ต้องปรากฏตัวในยามคับขันเพื่อปกป้องนาง หากมีความผิดพลาดใด ๆ พวกเจ้าเอาหัวมาพบนายท่านได้เลย!"