วันเทศกาลเช็งเม้ง หลี่ซื่อผลักประตูห้องของจั้นหลานเข้าไป
"หลานเอ๋ย วันนี้เราจะไปเยี่ยมสุสานของพ่อเจ้า เจ้าเตรียมตัวได้"
"เจ้าค่ะ" จั้นหลานรับคำ
เพราะเซวี่ยเว่ยเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตบิดาของนางไว้ ทุกปีในเทศกาลเช็งเม้งและวันครบรอบมรณภาพ นางกับหลี่ซื่อจึงไปเยี่ยมสุสานและเซ่นไหว้เสมอ
จั้นหลานจัดเตรียมรถม้า หยิบกระดาษเงินกระดาษทอง เชิงเทียนและเครื่องเซ่นไหว้ จากนั้นออกเดินทางพร้อมกับหลี่ซื่อ
ตู้กูเอี๊ยนตามติดมาด้วย
คนขับรถม้าขับออกไป จั้นหลาน หลี่ซื่อ และตู้กูเอี๊ยนนั่งอยู่ในรถม้าด้วยกัน
หลี่ซื่อเห็นตู้กูเอี๊ยนนั่งในรถม้าโดยไม่หุบขาทั้งสองข้างให้เรียบร้อย นั่งอย่างไม่มีมารยาท จึงตำหนิขึ้นว่า "กูเอี๊ยน ในจวนต้องมีระเบียบวินัย นั่งท่าแบบนี้ไม่เป็นผู้เป็นคน ไม่เหมาะสมเอาเสียเลย!"
จั้นหลานสวมชุดสีม่วง ยิ้มพลางกล่าวกับหลี่ซื่อ "เด็กคนนี้ยังเล็กอยู่ ข้าน้อยจะสั่งสอนนางให้ดีเองเจ้าค่ะ!"
หลี่ซื่อชำเลืองมองจั้นหลานอย่างไม่พอใจ "ในห้องของเจ้าที่เลี้ยงสุนัขตัวนั้นไว้ ก็ไม่ใช่เรื่องดีนัก รีบหาโอกาสโยนมันทิ้งไปเสีย!"
จั้นหลานเก็บรอยยิ้มลง "เจ้าแมวดำน้อยไม่ได้กินอะไรของจวนแม่ทัพ ข้าน้อยเลี้ยงเอง ข้าน้อยรับผิดชอบเอง!"
หลี่ซื่อกล่าวด้วยความโกรธ "เด็กคนนี้ ทำไมไม่รู้จักทำให้แม่คลายกังวลบ้างเลย สุนัขตัวนั้นยิ่งโตก็ยิ่งใหญ่ วันไหนมันไปกัดคนในจวนเข้า เจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือ?"
จั้นหลานเยาะเย้ยเย็นชา "สุนัขเป็นสัตว์ที่ซื่อสัตย์ที่สุดในโลก บางทีอาจดีกว่าคนบางคนเสียอีก อย่างชิงเหลียนเป็นต้น!"