ชิวเยวี่ยมองไปทางจั้นเสวี่ยโหรวแล้วตอบว่า "นางบอกว่าจะออกไปจัดการธุระบางอย่าง"
จั้นเสวี่ยโหรวเย้ยเย็น "ชิวเยวี่ย บัดนี้ข้าก็เหลือเพียงเจ้าอยู่ข้างกาย บางคนก็คิดว่าข้าหมดอำนาจแล้ว..."
จั้นเสวี่ยโหรวครุ่นคิด: ไม่รู้ว่าเหตุใด ระยะนี้เมิ่งหลิงไม่ว่าง่ายก็ออกจากจวนจั้นไปข้างนอก บางทีก็ไปพบชายอย่างลับๆ บางทีก็เข้าไปเอาอกเอาใจในจวนอ๋องเว่ย
ชิวเยวี่ยยิ้มแล้วกล่าว "คุณหนู อย่าคิดมากไปเลย รีบพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ!"
จั้นเสวี่ยโหรวถามอย่างร้อนใจ "วันนี้ในจวนอึงอลนัก เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ?"
ชิวเยวี่ยพูดตามสบาย "คุณหนู ข้าน้อยได้ยินว่าคุณหนูสี่กลับมาแล้ว เช่นนั้นจึงครึกครื้นเป็นพิเศษ"
เพื่อไม่ให้จั้นเสวี่ยโหรวสงสัย ชิวเยวี่ยจึงเรียกจั้นหลานเช่นนี้ตลอดมา
สายตาจั้นเสวี่ยโหรวเยือกเย็นลง ตั้งแต่ตนย้ายมาอยู่เรือนหลัง นอกจากจั้นเป่ยชางมาหานางสองครั้ง และฉินซวงมาหานางหนึ่งครั้ง ยังมีบ่าวไพร่บางคนที่แอบมาดูขำ หน้าตาเหมือนมาเยี่ยมเยียน แต่แท้จริงแล้วมาทำให้ตนขัดหูขัดตา
ที่นางทนได้ก็เพราะซือจวินบอกว่าไม่อาจฉีกหน้ากับตระกูลจั้นได้
ชิวเยวี่ยพูดต่อไป "ข้าน้อยได้ยินว่าท่านนายกับท่านหญิงเตรียมสินเดิมไว้มากมาย เพื่อให้คุณหนูสี่ออกเรือนอย่างงามสง่าเจ้าค่ะ!"
จั้นเสวี่ยโหรวกัดฟันแน่น กล่าวเสียงเย็น "ออกเรือนไปก็ดี"
บุตรีที่ออกเรือนแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป จั้นหลานจะได้กุมความรักของจั้นเป่ยชางและฉินซวงไว้แต่เพียงผู้เดียวไม่ได้อีกต่อไป!
เพียงแต่บาดแผลของนางหายดี แล้วนางมาอยู่ปรนนิบัติรับใช้พวกท่านให้มีความสุข เชื่อว่าพวกท่านย่อมต้องคิดถึงความหลังเป็นแน่