มู่เหยียนมองเห็นสายตาหวังงกุนจ้องมองคอเสื้อของเขาอย่างหยอกเย้า เขาจึงดึงคอเสื้อขึ้นให้สูงขึ้น
ในใจของหวงกุ่นมีความคิดชั่วร้ายพลุ่งพล่าน เขาก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ อือฮอ ช่างยิ่งปิดยิ่งเผยจริง ๆ!
ก็ไม่น่าแปลกใจอะไร! ไม่แปลกที่ท่านมู่จะต้องมาส่งจั้นหลานด้วยตนเอง คาดว่าตอนนี้ใช้ข้ออ้างในการเยี่ยมทหารก็เพื่อมาหาคุณหนูจั้นเป็นแน่!
รักกันห่างกันสักพัก ยิ่งทวีความหวาน การศึกจึงดุเดือดถึงเพียงนี้!
คืนนี้เขาจะไปแอบฟังอยู่หลังค่ายทหารของจั้นหลานได้หรือไม่!
เรื่องน่าตื่นเต้นเช่นนี้ พลาดไม่ได้เด็ดขาด!
มู่เหยียนมองดูอาหารอันเรียบง่ายบนโต๊ะ จั้นหลานกินอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อเขาเห็นปลาดองชิ้นพิเศษในชามของจั้นหลาน เขาจึงมองไปที่เซียวเฉิน ไอ้หนูนี่ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ เยอะเหลือเกิน
จั้นหลานก้มหน้ากินข้าว จู่ ๆ ก็มีมือหนึ่งยื่นเข้ามายกชามของนางไป
จั้นหลานแก้มตุ่ยมองมู่เหยียน "ท่านมู่ ข้าหิว..."
นิ้วของมู่เหยียนกวักไปทางทิศทางของห้องครัว ทันใดนั้น พ่อครัวก็ยกถาดอาหารออกมา และจัดวางเต็มโต๊ะอย่างรวดเร็ว
"เพิ่มอาหารให้พวกเจ้า รีบกินเถิด!" มู่เหยียนใช้ตะเกียบคีบปลาย่างจากจานกลางใส่ชามของตนเอง แล้วยื่นชามไปตรงหน้าจั้นหลาน
"ปลาตัวนี้สดใหม่"
มู่เหยียนช่วยนางแกะกุ้งใส่ชาม มองนางแล้วพูดว่า "รีบกินเถิด!"
จั้นหลานกัดปลาย่างคำหนึ่ง เนื้อปลากรอบนอกนุ่มใน ทำให้นางเบิกตากว้าง "ขอบคุณท่านมู่ ข้าชอบกินปลาย่างที่สุดเลย!"