มุมปากของจั้นหลานกระตุกเล็กน้อย ฝันรักประหลาดๆ เมื่อคืนนี้ไม่ใช่ฝันเมื่อคืนหรืออย่างไรกัน?
จั้นหลานแก้มขึ้นสีระเรื่อ หันหลังให้มู่เหยียน ลุกขึ้นดื่มน้ำคำหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นว่า "เป็นไปไม่ได้ ข้าไม่ได้ฝัน"
มู่เหยียนกางมือกล่าวว่า "จะเชื่อหรือไม่ก็ตามแต่เจ้า เมิ่งเมิ่ง"
จั้นหลานชำเลืองมองเขา ก้มตัวออกไปมองนอกประตู รอบด้านไร้ผู้คน นางจึงหันกลับมาพูดว่า "มู่เหยียน รีบไปเถิด มิเช่นนั้นจะถูกผู้คนพบเข้า!"
มู่เหยียนลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมตัวนอก ผูกสายคาดเอว ยืนอยู่ด้านหลังนางมองออกไป นอกประตูไร้ผู้คนจริงๆ ด้วย
มู่เหยียนโน้มตัวไปกระซิบข้างหูนาง "เมิ่งเมิ่ง ระหว่างเราสองคนอย่างนี้ ดูคล้ายกำลังคบชู้กันเสียจริง..."
จั้นหลานผลักเขาออกไป "อย่าพูดเพ้อเจ้อ รีบไปเถิด!"
มู่เหยียนออกไปจากห้อง หวงกุ่นลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำ พอดีได้เห็นใบหน้าด้านข้างที่ผ่องใสเบิกบานของมู่เหยียนอีกครั้ง
หวงกุ่นกำหมัดทั้งสองแน่นที่หน้าอก ตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง กระซิบว่า "มู่เหยียนกับจั้นหลานเป็นเรื่องจริงด้วย!"
จั้นหลานกินข้าวเสร็จ ไปที่ลานฝึกฝน เห็นจูเว่ยพอดี นางนึกถึงคำพูดของมู่เหยียนขึ้นมาได้ จึงเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงลองเชิง พร้อมรอยยิ้มว่า "จูเว่ย ได้ยินว่าเจ้าซึ่งเวลา นอนกัดฟัน กรน และละเมอ..."
"หา..." จูเว่ยถูกคำถามของท่านแม่นายถามจนตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รู้สึกตัวได้ในทันที เมื่อคืนนายท่านไม่ได้กลับมาที่ค่ายทหาร
เขาตอบอย่างจริงจังและเคร่งขรึมว่า "ใช่แล้ว แม่ทัพจั้น ไม่เพียงแต่กัดฟันและกรน ยังละเมอ... ทั้งยังละเมอร้องเพลงอีกด้วย!"