จั้นเสวี่ยโหรวสังเกตพบว่าเมิ่งหลิงเป็นคนฉลาดหลักแหลม รู้งาน รู้จักนายท่านอยู่ในหัวใจเป็นอย่างดี
เมิ่งหลิงคุกเข่าลงบนพื้นนวดขาให้จั้นเสวี่ยโหรว จั้นเสวี่ยโหรวรู้สึกสบายจนหลับตาพริ้ม
ชิวเยวี่ยอยากจะนวดบ่าให้จั้นเสวี่ยโหรว จั้นเสวี่ยโหรวผลักนางออกอย่างแรง พลางเอ่ยเสียงเย็นว่า "เจ้านี่มือไม้ไม่รู้จักเบาแรง ไปรดน้ำดอกไม้ในลานเสียสิ!"
"เพคะ คุณหนู!" ชิวเยวี่ยจนคำ พลางถอยออกไปจากลานอย่างจนใจ
จั้นเสวี่ยโหรวค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองดูชิวเยวี่ยที่วุ่นวายอยู่ด้านนอกหน้าต่าง
ชิวเยวี่ยผู้นี้เป็นหญิงรับใช้ใหญ่ประจำตัวนางมาโดยตลอด ไม่เคยรู้สึกถึงภัยคุกคามใดๆ
บัดนี้มีคนที่สามารถแทนที่นางได้ตลอดเวลา อีกทั้งนางยังจงใจเมินเฉยต่อชิวเยวี่ย
นางไม่เชื่อว่าชิวเยวี่ยจะไม่รีบร้อน และจะไม่ภักดีต่อนางอย่างหมดหัวใจ
ชิวเยวี่ยรดน้ำดอกไม้อยู่ในลาน พลางนึกถึงข่าวที่คุณหนูจั้นส่งมาให้เมื่อวานนี้
นางตอนนี้ไม่อาจรีบร้อนได้ ต้องนิ่งรอโอกาส ฟังคำของคุณหนูสี่เท่านั้นจึงจะอยู่รอด
......
จั้นหลานแต่เช้าตรู่ก็มาถึงหมู่บ้านเสี่ยวเหออีกครั้ง นางนำเมล็ดพันธุ์ข้าว เสื้อผ้า และยาเวชมาด้วย
ยายแก่คนหนึ่งยกกระทงบ๊ะจ่างร้อน ๆ ฟุ้งไอน้ำ ออกมา กล่าวด้วยความเมตตา "คุณหนูจั้น กินบ๊ะจ่างสักหน่อยเถิด ข้าวพวกนี้ก็เป็นของที่คุณหนูนำมาให้"
จั้นหลานหยิบบ๊ะจ่างขึ้นมาหนึ่งชิ้น แกะใบไผ่หุ้มออก กัดเข้าไปคำหนึ่ง แล้วยิ้มน้อยๆ กล่าว "ยาย ท่านฝีมือดีจริงๆ"