มู่เหยียนเห็นจั้นหลานจ้องมองเขาอยู่ตลอด จึงโน้มตัวลงกล่าว "ข้าไม่เชื่อเรื่องภูติผีปีศาจ แต่เมื่อได้เห็นเจ้า ก็รู้สึกว่าชาติก่อนเราต้องมีสายใยผูกพันกันแน่นอน"
จั้นหลานมุมปากกระตุก ใช่หรือไม่เล่า?
ชาติก่อนนางสิ้นใจ คนสุดท้ายที่นางได้เห็นก็คือมู่เหยียน
บางทีอาจเป็นเขาที่ฝังร่างนางก็เป็นได้!
มู่เหยียนมองนาง แล้วกล่าวต่อ "ในฝันเจ้าเห็นตัวเองเป็นเช่นไร?"
จั้นหลานขมวดคิ้วกล่าว "ข้าฝันเห็นตัวเองในชาติก่อนเป็นแม่ทัพใหญ่ องครักษ์พลีชีพที่สวมหน้ากากผู้นั้นเป็นรองแม่ทัพของข้า ชื่อหลี่ซุ่ย เขาปกป้องข้าจนสิ้นชีพ แหวนหยกนิ้วนั้นเป็นของเขา ประหลาดที่เรื่องที่นางเล่าล้วนตรงกับความจริง สุดท้ายเขาก็ปล่อยข้าไป"
มู่เหยียนตั้งใจฟังจั้นหลานกล่าว จั้นหลานก็พล่ามต่อไป "บางทีข้าอาจดื่มน้ำซุปเมิ่งโพไม่หมด เลยมีความทรงจำหลงเหลืออยู่บ้าง"
มู่เหยียนมุมปากโค้งขึ้น มองนาง "เช่นนั้นเจ้าเคยฝันถึงข้าบ้างหรือไม่?"
จั้นหลานแก้มขึ้นสี นึกถึงความฝันฤดูใบไม้ผลิของตน
นางส่ายหน้าพลางกล่าว "ถึงแม้ข้าจะไม่เคยฝันถึงเจ้า แต่กลับรู้สึกว่าเจ้าช่างคุ้นเคยเหลือเกิน"
มู่เหยียนมองจั้นหลานด้วยแววตาหม่นลงเล็กน้อย "เมิ่งเมิ่ง เจ้าไม่เคยฝันถึงข้าเลยแม้แต่ครั้งเดียว..."
ดูท่า การยั่วยวนของเขายังไม่มากพอ!
จั้นหลานเอาใจกล่าว "คราวหน้าข้าจะพยายามฝันถึงเจ้าให้ได้"
มู่เหยียนยิ้มอย่างเอ็นดู "เจ้าตัวน้อยเจ้าเล่ห์"
มู่เหยียนมองจั้นหลานอยู่นาน แล้วกล่าวอย่างจริงจัง "บางทีชาติก่อนเราอาจเป็นคู่รักกัน ดังนั้นชาตินี้จึงได้มาพัวพันกันอีก"