จั้นซินจางเดินเข้ามาก็เห็นภาพนั้น จั้นหลานนั่งนิ่งอยู่กับที่ สายตาเปี่ยมความทุกข์โศกจดจ้องไปที่ฉินซวง
มู่เหยียนจับมืออีกข้างของนาง คอยอยู่เคียงข้างเงียบ ๆ
บนเตียง ฉินซวงยังคงไม่ฟื้น จั้นเสวี่ยโหรววางกระจกทองเหลืองลง ร้องไห้อย่างน้อยเนื้อใจแล้วตะโกนว่า "ปู่เจ้าข้า!"
จั้นหลานได้สติ ลุกขึ้นจะคำนับจั้นซินจาง แต่จั้นซินจางก้าวเข้ามา ใช้มือกดแขนนางไว้ เขามองดูเลือดบนกายจั้นหลานและมือที่บาดเจ็บ ดวงตาเต็มไปด้วยความเวทนา
นางหวังตามเข้ามาด้วย รีบถามว่า "นี่มันเรื่องใดกัน?"
จั้นเสวี่ยโหรวรีบพูดว่า "ท่านแม่พาข้ากับพี่หลานไปซื้อผ้าแพรสำหรับผ้าคลุมหน้า ดูลวดลายปัก ระหว่างทางกลับมีคนมาลอบสังหารพวกเรา"
จั้นเป่ยชางขัดจังหวะนาง "จั้นหลานช่วยวีเอ๋อร์กับฉินซวงไว้ ฉินซวงไม่รู้ถูกอะไรกระตุ้น สลบไม่รู้สึกตัว"
นางหวังหันไปมองจั้นหลาน เพิ่งสังเกตเห็นว่าชายกระโปรงของนางเปื้อนเลือดไปหมด นางพูดด้วยความเวทนา "ลูกสี่ เจ้าลำบากมากแล้ว!"
ตั้งแต่วันที่จั้นหลานช่วยจั้นซินเฉิงต่อชีวิต นางก็เปลี่ยนความประทับใจที่มีต่อจั้นหลานไปมาก บัดนี้จั้นหลานเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้กล้าหาญ อีกทั้งยังเป็นว่าที่พระชายาของอ๋องผู้สำเร็จราชการ ต่อไปสายสกุลรองของตระกูลจั้นคงต้องรบกวนจั้นหลานอีกมาก
นางจึงพูดกับจั้นหลานอย่างสุภาพอ่อนโยนเป็นธรรมดา
จั้นหลานกระตุกมุมปากฝืนยิ้ม นางหวังหันไปมองมู่เหยียนที่ยืนอยู่ข้างกายจั้นหลานนิ่งเงียบ