จั้นเป่ยชางตะลึงงัน จั้นเสวี่ยโหรวโกรธแค้นสุดขีดจ้องมองฉินซวงกับจั้นหลานที่กอดกันแน่นแนบแน่น
มู่เหยียนมองไปที่ฉินซวง ความรักของมารดาในยามปกติไม่อาจเห็นได้ชัด แต่เมื่อแตะถึงเส้นสุดท้าย ย่อมดั่งภูเขาถล่มทะเลถาโถม
นิสัยของจั้นหลานคล้ายคลึงกับมารดาของนาง ไม่อาจแตะต้องเส้นสุดท้าย หากไม่ลงมือก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่หากลงมือแล้วย่อมไม่คำนึงถึงสิ่งใดทั้งสิ้น
จั้นซินจางแววตาสลับซับซ้อน สายตาที่มองหลี่ซื่อเปลี่ยนไปแล้ว ที่แท้เรื่องนี้ซับซ้อนยิ่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
จั้นเสวี่ยโหรวร้องไห้ดึงชายเสื้อของฉินซวงเอาไว้พลางกล่าว "แม่ ขอแม่ดูข้าหน่อย ข้าต่างหากคือจั้นเสวี่ยโหรว แม่เข้าใจผิดหรือไม่ ข้าต่างหากคือลูกสาวของแม่!"
นางยิ่งพูดก็ยิ่งเศร้าโศก มองดูทั้งสองที่ยังกอดกันแน่น นางเขย่าแขนของฉินซวงกล่าว "แม่ อย่าได้ถูกคำพูดของจั้นหลานหลอกลวง ข้าคือลูกสาวที่แม่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก แม่ลืมไปหมดแล้วหรือ?"
จั้นเสวี่ยโหรวในใจหวาดกลัวยิ่งนัก นางหวาดกลัวว่าจั้นหลานจะแย่งตำแหน่งของนาง หวาดกลัวว่าคนในตระกูลจั้นจะเชื่อกลอุบายของจั้นหลานทั้งหมด
นางต่างหากคือลูกสาวสายหลักผู้สูงศักดิ์แห่งจวนแม่ทัพ นางยังรับปากซือจวินจะช่วยเขาชิงบ้านเมือง ซือจวินยังรับปากจะแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮา
หากปล่อยให้จั้นหลานฉวยโอกาสเข้าแทรกได้ นางจะสูญสิ้นทุกสิ่ง
"แม่!" นางคุกเข่าลงร้องไห้เกาะชายเสื้อฉินซวงไว้แน่น แต่ฉินซวงก็ยังคงไม่ไหวติง
จั้นเสวี่ยโหรวเศร้าโศกสุดหัวใจ ร่างกายสั่นเทิ้ม โกรธจัดเอามือพยายามจะดึงจั้นหลานกับฉินซวงออกจากกัน
ฉินซวงรู้สึกว่ามีคนต้องการจะแยกนางกับจั้นหลานออกจากกัน นางออกแรงสะบัดคนผู้นั้นทิ้ง พลางตวาด "อย่าแตะต้องลูกสาวของข้า!"
เสียงดังปึง! ศีรษะของจั้นเสวี่ยโหรวกระแทกกับมุมโต๊ะ เลือดไหลอาบศีรษะล้มลงกับพื้น