มู่เหยียนไขว้มือไว้ข้างหลัง ท่าทางอิสระผึ่งผาย ชี้มือเรียวยาวไปทางจั้นหลานพลางกล่าว "คุณหนูจั้นผู้นี้ กำลังเพียงผู้เดียวรักษาประตูหลังของด่านเฟิงหยูไว้ได้ เมื่อทหารซีหรงหลายพันนายมาถึง นางปักทวนรบลงบนพื้น อุ้มไหเหล้าขึ้นมาดื่มอย่างอิสระ ทหารรวมถึงทูป๋าหงต่างพากันหวาดกลัวจนต้องล่าถอยไปเพราะกลอุบายเมืองว่างเปล่าของนาง"
"คุณหนูจั้นผู้นี้ เมื่อศัตรูล้อมแม่ทัพน้อยจั้นฮุยด้วยกำลังห้าเท่า นางอาศัยสติปัญญา ฝ่าเปิดช่องโหว่ของกองทัพซีหรงได้อย่างไม่ธรรมดา"
"คุณหนูจั้นผู้นี้ ร่วมมือกับแม่ทัพใหญ่จั้นเป่ยชาง ต่อสู้อย่างเลือดเนื้อและหยาดเหงื่อ ตัดแขนแม่ทัพใหญ่ซีหรงได้ หลังจั้นเป่ยชางไล่ตีซ้ำ นำพวกซีหรงตีหนีกลับบ้านเกิด แต่ทว่า อาซื่อหานฟาดหนักไปที่กระดูกไหปลาร้าของนาง นางบาดเจ็บแต่ไม่เคยเอ่ยให้ผู้ใดรู้ แม้ต้องเอาตัวรอดจากคมมีดโค้งของศัตรูหลายต่อหลายครั้ง ใครเล่าจะได้เห็น!"
"คุณหนูจั้นผู้นี้ เพื่อตระกูลขุนนางผู้ภักดี กล้าถวายคำทัดทานด้วยชีวิต ผู้กล้าหญิงผู้เปี่ยมเลือดเนื้อเช่นนี้ เหตุใดนางจึงต้องคุกเข่าอยู่เพียงนอกราชวัง นางต่างหากคือแบบอย่างแห่งสตรีราชวงศ์หนานจิ้น!"
"ข้าขอถาม เจ้าทั้งหลายลูกสาวใครเล่า จะทำเพื่อหนานจิ้นได้ถึงเพียงนี้!"
ทุกถ้อยคำของมู่เหยียนหนักแน่น มีพลัง สะเทือนใจผู้คน
แม้แต่ฮ่องเต้เซวียนอู่ยังตะลึง เขาไม่รู้เลยว่าจั้นหลานยังทำเรื่องเหล่านี้อีก
อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยสอบถามถึงความสาหัสสากรรจ์ในยามนั้นของด่านเฟิงหยูมาก่อน
จั้นหลานถูกคำพูดของมู่เหยียนทำให้หนังหัวชา นางไม่เคยใส่ใจสิ่งเหล่านี้ สิ่งที่ทำล้วนเพื่อแก้แค้น เพื่อความปลอดภัยของคนในตระกูลจั้นเท่านั้น
มู่เหยียนกลับจับจ้องนางอย่างเงียบเชียบมาตลอด
แม้แต่นางบาดเจ็บ เขาก็ยังสังเกตเห็น
จูเว่ยยืนอยู่ท้ายสุดของตำหนักไท่จี๋ ใบหน้าเย็นชาแต่ปลายริมฝีปากกลั้นรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ นึกในใจอย่างชอบใจ: เอ่ย นายท่านก้าวหน้ายิ่งนัก เอ่ยปากปกป้องภรรยาน่าเกรงขามเช่นนี้!