จั้นหลานก้มหน้านิ่งฟังผลนี้แล้ว ไม่มีคลื่นอารมณ์ใด ๆ เลย
จากวันนี้เป็นต้นไป สถานการณ์ของราชวงศ์หนานจิ้นผูกพันกับชะตากรรมของนางอย่างไม่อาจแยกจากกันได้
นางปรากฏตัวในสายตาผู้คนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ครานี้ซือจวินพ่ายแพ้ยับเยิน แต่อีกฝ่ายยังไม่ตาย นางผ่อนคลายแม้สักครู่มิได้
ฮ่องเต้เซวียนอู่ให้หลู่จงอยู่เพียงลำพัง แล้วพาไปยังห้องทรงพระอักษร
ซือจวินถูกลูกน้องของเฉียนเฉิง หัวหน้าหน่วยทหารองครักษ์ราชวัง ลากไปที่หน้าตำหนักไท่จี๋
ซือจวินกัดกรามแน่น จ้องมองแผ่นหลังอันไร้เยื่อใยของฮ่องเต้เซวียนอู่
ได้ยินเสียงร้องครวญครางครั้งแรกของเขา ฮ่องเต้เซวียนอู่ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
หัวใจของซือจวินกำลังเลือดหยด ตั้งแต่เด็กเขาก็ไร้ซึ่งมารดา พระบิดายังปฏิบัติต่อเขาอย่างเย็นชาและไร้ความยุติธรรมเช่นนี้
ความแค้นเหมือนเถาวัลย์ที่เติบโตเร็ว ปีนป่ายขึ้นทั่วหัวใจอันบอบช้ำของเขา
อ๋องยวี่ถูกทหารองครักษ์สองนายติดตามมาด้านหลัง ขณะเดินผ่านหน้าซือจวินที่กำลังถูกโบยอยู่ ดวงตาแดงก่ำพลุ่งด้วยโทสะอันล้นปรี่กล่าวว่า "สักวันเจ้าเองจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงวันนี้!"
ซือจวินทนรับการลงโทษ ได้แต่ส่งเสียงครางอู้อี้ เขาไม่อยากอับอายต่อหน้าผู้คนมากมายเพียงนั้น
ในใจเขาลอบสาบานว่า สักวันหนึ่งเขาจะต้องล้างอายในวันนี้ให้สิ้นซาก!
แม่ทัพใหญ่สี่นายอยู่ในท้องพระโรง จ้องหน้ากัน เจ้าเขาสั่นเอ่ยปากว่า "พวกแก่ทั้งสาม ห้ามใครมาแย่งศิษย์ข้าเด็ดขาด!""
"ถุย! เจ้านี่เจ้าเล่ห์นัก ปล่อยให้เจ้าคว้าตีก่อนวันนี้ได้หรือ!"