จั้นหลานมองนางแล้วเอ่ยขึ้น "ถ้างั้นวันนี้เจ้าจงมีความสุขให้เต็มที่เถอะ ก่อนที่พี่ใหญ่ของข้าจะมาจับเจ้ากลับไป"
ชู่อินส่งเสียงหึอย่างเย็นชา "อย่างไรเสียเราสองคนก็เป็นตั๊กแตนที่ผูกติดกันอยู่แล้ว ถ้าพี่ชายเจ้ากล้ามาจับข้า ข้าก็จะไปบอกคนของเจ้าเดี๋ยวนั้นแหละ!"
มุมปากจั้นหลานกระตุกเล็กน้อย เอาละ เจ้าหนูน้อยโตเป็นสาวแล้ว รู้จักข่มขู่คนอื่นเสียด้วย
จั้นหลานยื่นนิ้วก้อยออกมา "ถ้างั้นเพื่อความสุขของพี่น้องกัน ใครก็อย่าหักหลังใคร!"
ชู่อินดีใจ ยื่นนิ้วก้อยมาสานกับนาง "แค่นี้ก็ยังพอฟังดูได้!"
จั้นหลานไปถึงสถานที่ที่ชู่อินว่าไว้ ลับตาคนจริงด้วย ต้องเดินลัดเลาะไปตามตรอกเล็กๆ หลายต่อหลายสาย สุดท้ายจึงมาถึงที่เปลี่ยวแห่งหนึ่ง
ทั้งสองคนเพื่อไม่ให้ถูกจับได้อีก จึงสวมหมวกคลุมหน้ากันทั้งคู่ มองยังไงก็ดูไม่ออกว่าเป็นใคร
จั้นหลานตามชู่อินเข้าไปในห้องข้าง ชายหนุ่มชุดขาวหน้าตาสุภาพหล่อเหลาคนหนึ่งเอ่ยขึ้น "คุณหนูทั้งสอง พวกเราสองพี่น้องจะรับใช้ท่านในวันนี้"
จั้นหลานเพิ่งจะนั่งลง ได้ยินเสียงที่เย้ายวนชวนฝันของชายคนนั้นก็คิดในใจ สถานที่ที่ชู่อินพานางมานี่ ดูท่าจะไม่ค่อยสุภาพเรียบร้อยเท่าไร
นางเบิดเปลือกตาขึ้น มองไปที่ชายหนุ่มผิวขาวเนียนละเอียดสองคนที่นั่งคุกเข่าอยู่บนเบาะนุ่มฝั่งตรงข้าม ทั้งสองคนหน้ตาดูเหมือนบัณฑิตผู้มีการศึกษา แต่ก็ให้ความรู้สึกเหมือนมีกลิ่นอายของความไม่ซื่อตรงแอบแฝงอยู่
ชู่อินยิ้มน้อยๆ แล้วเอ่ย "ไปเอาสุราเลิศรสที่สุดของที่นี่มาให้ข้า แล้วก็เอาปลาย่าง ลูกชิ้นปลา เล็บไก่ และขนมดอกท้อมาด้วย"