"เจ้าเป็นผู้ใด?" จูเว่ยใช้เข่ากดนักฆ่าที่อยู่ใต้ตนไว้แน่น ทว่ากลับได้ยินเสียงใสกังวานราวกระดิ่งเงินดังขึ้น
จูเว่ยอาศัยแสงจันทร์มองเห็นใบหน้าของเด็กสาวคนหนึ่ง
นางสวมใส่เครื่องแต่งกายแปลกประหลาด ทนเจ็บแปลบแล้วจ้องไปทางจูเว่ยเอ่ยว่า "เจ้าทำข้าเจ็บ!"
น้ำเสียงของจูเว่ยเย็นเยียบ เต็มไปด้วยความระแวดระวัง "พูดมา ใครส่งเจ้ามา?"
เด็กสาวเอ่ยเสียงหวาน "ข้ามาเอง ที่นี่คือจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการหรือไม่?"
จูเว่ยขมวดคิ้ว เรื่องเช่นนี้เป็นไปได้อย่างไร? ผู้นี้ช่างประหลาดยิ่งนัก!
จากนั้นเด็กสาวรู้สึกว่าตนถูกคนยกตัวขึ้น นางตกใจจึงรวบกอดเอวจูเว่ยไว้แน่น "อ๊ะ! หมอนี่ เจ้าช่างลวนลาม..."
จูเว่ยเอามือปิดปากนาง แล้วอุ้มนางไปยังโรงฟืน ก่อนจะโยนนางลงบนพื้น
เขาจุดเทียนไข แล้วมองเห็นโฉมหน้าของหญิงสาวได้อย่างชัดเจน
นางสวมเครื่องแต่งกายของชนเผ่าอื่น ศีรษะประดับด้วยเครื่องเงิน ถักเปียหลายสาย และมีดอกไม้เล็ก ๆ งดงามเสียบอยู่
แก้มของนางเนียนนุ่มเป็นสีชมพูระเรื่อ ดวงตากลมโตคู่งามเหมือนพวงองุ่นดำ นัยน์ตาบริสุทธิ์ผ่องใสไร้มลทิน จมูกเล็กเชิดปลาย ปากเล็กได้รูปชวนชม คิ้วขมวดมุ่นจ้องมองจูเว่ยอยู่นานจนเหม่อลอย
ชายหนุ่มตรงหน้าสวมชุดดำทั้งกาย เอวคาดกระบี่ที่มีด้ามสีแดงทอง สูงใหญ่องอาจ คิ้วคมเข้มดุดัน จมูกได้รูป ริมฝีปากแดงกล้ำฟันขาว ท่าทางเย็นชา
เด็กสาวเหม่ออยู่อึดใจหนึ่ง หลังใบหูของนางแดงก่ำแล้วเอ่ยว่า "เหตุใดเจ้าถึงได้หล่อเหลาเพียงนี้!"
จูเว่ยสีหน้าเย็นชามองนาง เด็กสาวอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปี ภายนอกดูไม่น่ากลัวแต่อย่างใด แต่คนเช่นนี้บ่อยครั้งกลับเป็นผู้ที่อันตรายที่สุด