จั้นหลานกลืนยาถอนพิษลงคอ ใช้ชายแขนเสื้อบดบังจมูกเบา ๆ แล้วไอแห้ง ๆ หนึ่งครั้ง กลบเกลื่อนไปได้
มู่เหยียนเก็บสายตากลับมา จ้องมองจั้นหลานแล้วถามว่า "ดาวตก อยู่ที่ไหน?"
จั้นหลานขยี้ตาพูดว่า "บางทีคงเป็นตาข้าฝาดไปเองกระมัง!"
มู่เหยียนเปิดปากไห เหล้าหลี่ตูส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจาย
จั้นหลานรู้สึกราวกับว่าหวนคืนสู่ชาติก่อน ในยามนั้นก็คือกลิ่นนี้แหละ
มู่เหยียนเผลอมองท่าทีของจั้นหลานอย่างไร้จุดหมาย นางดูเหมือนจะสนใจเหล้านี้เป็นอย่างมาก
เขารินเหล้าให้จั้นหลานด้วยมือของตัวเอง จั้นหลานยกขึ้นจิบเบา ๆ
รสชาตินี้ดั่งดื่มน้ำทิพย์ ดั่งอาบน้ำอมฤต ช่างทำให้คนเคลิบเคลิ้มดั่งลอยอยู่บนเมฆาเสียจริง
"เป็นเหล้าที่ดีเสียจริง!" จั้นหลานหรี่ตาลงด้วยความพอใจเป็นอย่างยิ่ง
มู่เหยียนมุมปากยกขึ้นยิ้มบาง ๆ นึกในใจว่า จั้นหลานเป็นสตรีที่ชอบดื่มเหล้ามากที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา
จั้นหลานอาศัยแรงเหล้าพูดว่า "นายท่านมู่ ท่านเป็นคนดีจริง ๆ ต้นเหตุเดิมทีเป็นข้าที่ติดค้างน้ำใจท่าน กลับเป็นท่านที่เลี้ยงเหล้าข้าอีก!"
เมื่อมู่เหยียนได้ยินคำว่า "คนดี" สองคำนั้น คิ้วของเขาก็ขมวดเล็กน้อย
นอกจากจั้นหลานแล้ว ไม่เคยมีใครพูดว่าเขาเป็นคนดีมาก่อนเลย
จูเว่ยที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดทำปากเบะเบะ เขานายท่านของตนมิใช่คนดีอะไรดอก มีเพียงคุณหนูจั้นเท่านั้นที่คิดเช่นนี้
แต่อย่างไรก็ดี หากดำเนินไปในทิศทางนี้ เรื่องดี ๆ ระหว่างนายท่านกับคุณหนูจั้นก็คงสำเร็จในไม่ช้า!
นับตั้งแต่นายท่านรู้จักกับคุณหนูจั้น รอยยิ้มก็เพิ่มมากขึ้น
ถึงแม้นายท่านจะไม่ยอมรับไม่ว่าอย่างไรก็ตามว่าชอบจั้นหลาน แต่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับคุณหนูจั้นนั้น ไม่มีสักเรื่องที่เขาละเลยเลยสักนิด!