ใบหน้าของจั้นเผิงฉายแววร้ายกาจขึ้นมา ยามนี้จั้นฮุยคงถูกนางกำนัลน้อยพาไปยังเรือสำราญขององค์หญิงใหญ่แล้วกระมัง!
เขารีบเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปทางเรือสำราญ
จั้นเผิงเดินเร็วยิ่งขึ้น รู้สึกว่าหัวใจของตนเต้นถี่ขึ้นด้วย
เขาส่ายหน้า คาดว่าคงเป็นเพราะตอนงานเลี้ยงก่อนหน้านี้ดื่มสุราเข้าไปมากเกินไป
ทว่า พอคิดว่าจั้นฮุยจะต้องพินาศในไม่ช้า อีกเดี๋ยวเขาจะได้สำเร็จโทษคนในครอบครัวเพื่อความถูกต้อง เขาก็ตื่นเต้นจนเร่งฝีเท้ายิ่งขึ้น!
อีกด้านหนึ่ง จั้นหลานเฝ้ามองเรือสำราญที่จอดเทียบอยู่ริมทะเลสาบจากระยะไกล พี่ใหญ่ให้คนมาบอกนางว่าห้ามไปที่เรือสำราญนั้นเด็ดขาด
วันนี้หนังตาของนางกระตุกมาตลอด อาจเป็นเพราะเข้ามาในวังหลวงแล้ว ร่างกายเกิดปฏิกิริยาต่อต้านอย่างรุนแรง
นางชังที่นี่ ชังทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ แต่ยามนี้กลับไม่อาจโค่นมันลงได้!
แสงไฟบนเรือสำราญสลัวลง ดวงตาของนางจดจ้องไปตรงนั้นไม่วางตา
หากพี่ใหญ่ขึ้นเรือไปจริง นางจะต้องเข้าไปขัดขวางให้ได้
แต่นางได้พูดกับจั้นฮุยไว้อย่างชัดเจนแล้ว คงไม่เกิดความผิดพลาดอะไร
ไม่นานนัก แสงไฟบนเรือสำราญก็มืดลงบ้าง มองไม่เห็นว่าเบื้องบนเกิดอะไรขึ้น
เรือกลางทะเลสาบก็เกิดโยกโคลงขึ้นมาอย่างกะทันหัน
จั้นหลานเห็นเงาร่างของชายและหญิงคนหนึ่งปรากฏอยู่ที่ตำแหน่งหน้าต่างใต้แสงเทียน ชายคนนั้นกำลังจูบหญิงสาว
หญิงสาวขัดขืน จากนั้นเงาของทั้งคู่ก็หายไปจากหน้าต่างเรือ
ตัวเรือยังคงสั่นไหวไม่หยุด จั้นหลานดูเหมือนจะได้ยินเสียงกรีดร้องของหญิงสาว แต่ไม่นานก็ถูกกลบด้วยเสียงดอกไม้ไฟและเสียงโห่ร้อง
ยังไม่ทันถึงหนึ่งเค่อ จั้นหลานก็เห็นบี่หลัวนางกำนัลคนสนิทขององค์หญิงใหญ่นำคนวิ่งตรงไปยังเรือสำราญ แล้วรีบขึ้นเรือไป