จั้นเป่ยชางมองธิดาที่คุกเข่าอยู่บนพื้น รู้สึกขายหน้าแทบแทรกแผ่นดิน!
นางไม่เห็นแก่ชื่อเสียงของตัวเอง ไปหาซือจวินเช่นนี้ หน้าตาของตระกูลจั้นจะให้ไปไว้ที่ใด!
จั้นเสวี่ยโหรวร่ำไห้พลางกล่าวว่า "ท่านพ่อ ลูกชื่นชอบซีโหวเย่ซือจวินจริง ๆ ลูกชาตินี้จะไม่แต่งกับผู้ใดนอกจากเขา!"
จั้นเป่ยชางถูกคำพูดของนางทำให้โกรธจนตัวสั่นไปทั้งร่าง
เขามีธิดาเช่นนี้ได้อย่างไร!
ฉินซวงเห็นจั้นเสวี่ยโหรวคุกเข่าอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ นางจึงรีบเดินเข้ามาพยุงจั้นเสวี่ยโหรวขึ้น พลางปลอบโยนว่า "เสวี่ยเอ๋อร์ รีบลุกขึ้นเถิด!"
"มีเรื่องอะไร ก็เข้าไปพูดกันในห้องไม่ได้หรือ!" ฉินซวงมองจั้นเป่ยชางอย่างโมโห
ต่อหน้าคนรับใช้ จั้นเป่ยชางไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย
นางยังเป็นสตรีที่ยังไม่ออกเรือน เรื่องนี้หากแพร่งพรายออกไป ต่อไปให้เสวี่ยเอ๋อร์ของนางใช้ชีวิตอย่างไร!
จั้นเป่ยชางถูกฉินซวงด่าจนพูดไม่ออก
เขามองตามฉินซวงประคองจั้นเสวี่ยโหรวเข้าไปในห้อง
จั้นเป่ยชางมองแผ่นหลังของแม่ลูกทั้งสองอย่างจนปัญญา แอบถอนหายใจ "แม่ที่ตามใจลูก มักทำให้ลูกเสียคน!"
จากนั้นเขาก็เดินตามเข้าไป ไม่นานนัก ภายในห้องก็เริ่มส่งเสียงทะเลาะกัน จั้นหลานได้ยินเสียงถ้วยชามแตกกระจาย
ถัดมา จั้นเป่ยชางก็ผลักม่านออกมาจากห้องด้วยความโกรธ แล้วพูดกับพ่อบ้านเจิงว่า "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้คุณหนูใหญ่ถูกกักบริเวณ หากไม่มีคำสั่งของข้า ผู้ใดก็ห้ามปล่อยนางออกมาเด็ดขาด!"
ภายในห้องมีแต่เสียงร้องไห้ของจั้นเสวี่ยโหรวและเสียงปลอบโยนของฉินซวง