จั้นเฟิงเห็นนางหวังถูกแม่นมหลิวประคองลงจากรถม้า
"ท่านย่า! ท่านย่าช่วยข้าด้วย!" จั้นเฟิงร้องไห้ตะโกน
นางหวังเห็นสภาพอันน่าเวทนาของจั้นเฟิง หลังของเขากับขาเต็มไปด้วยรอยเลือดและรอยแส้
"หลานข้าเอ๊ย!" นางหวังเดินเข้าไป คว้ากระบองในมือเจ้าหน้าที่มาได้อย่างแรง แล้วโกรธพูดว่า "ใครอนุญาตให้เจ้าเฆี่ยนหลานข้า ไปแกะตรวนเขาเดี๋ยวนี้!"
"เขาบาดเจ็บขนาดนี้ พวกเจ้ายังปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้อีก ใช้รถม้าของข้า ให้เฟิงเอ๋อร์นั่งบนรถม้า เขาจะทนทุกข์ทรมานเช่นนี้ได้อย่างไรกัน..."
นางหวังโศกเศร้าปวดร้าวถึงขั้นตับไส้จะขาด
จั้นเฟิงคือหลานชายแท้ ๆ เพียงคนเดียวของนาง เมื่อได้ทราบเรื่องนี้แล้ว นางโกรธจั้นซินจาง จึงตามจั้นเฟิงมา
หัวหน้าเจ้าหน้าที่เห็นรถม้าของตระกูลจั้น ก็ผลักเจ้าหน้าที่ที่เพิ่งเฆี่ยนจั้นเฟิงออกไปทันที แล้วเอ่ยปากประจบ "ฮูหยินผู้เฒ่า เหตุใดท่านต้องมาด้วยตนเองเล่า ข้อหาของจั้นเฟิงคือกบฏต่อแผ่นดิน ใครก็ห้ามไม่ได้ ทางเบื้องบนมีคำสั่งไว้แล้ว ขอท่านอย่าทำให้พวกข้าลำบากเลย!"
นางหวังโกรธพูด "ข้าเป็นฮูหยินที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งให้ด้วยพระหัตถ์ ยังจะไม่มีสิทธิ์ถึงเพียงนี้หรือ?"
เจ้าหน้าที่หมดคำจะพูดกับยายแก่ที่ไม่ยอมฟังเหตุผลคนนี้
ไม่นานนัก รถม้าอีกคันก็ฝ่ากระยุ่นฝุ่นธุลีมุ่งหน้ามา
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งถือไม้เท้า ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ เมื่อเห็นจั้นเฟิงที่ถูกเจ้าหน้าที่ประคองอยู่ เขารู้สึกเหมือนตาดำมืดไปหมด เกือบล้มลง
แต่ทว่า จั้นซินเฉิงเป็นคนโหดเหี้ยม เขาจะไม่เผยอารมณ์ของตัวเองออกมา
"ท่านพ่อ! ท่านพ่อช่วยข้าทูลขอฮ่องเต้ด้วย ท่านพ่อ!" จั้นเฟิงเห็นจั้นซินเฉิง ก็ตื่นเต้นราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ