ที่หน้าจวนแม่ทัพ ซือยู่จางนำลูกน้องของตนมาถึงหน้าจวนแม่ทัพ ดวงตาของเขาอาบไปด้วยความมืดมิดเย็นชา สั่งการว่า "เข้าไป! จับคนทั้งตระกูลจั้นไว้ให้หมด!"
"พ่ะย่ะค่ะ!"
......
ฮ่องเต้ชิ่งอู่ทรงรอคอยข่าวคราวจากซือยู่จางอยู่ในห้องทรงพระอักษรอย่างร้อนพระทัย
ซือยู่จางสีหน้าเผือดขาว เข้าไปในราชวัง "ทูลฝ่าบาท ผู้คนในตระกูลจั้นได้หายไปจากจวนแล้ว ไร้ร่องรอย ไม่ทราบว่าไปแห่งหนใด"
ซือยู่จางนำคนเข้าไปในจวนตระกูลจั้นแล้วพบว่า ภายในจวนแม่ทัพนอกจากคนรับใช้ที่คอยกวาดลานและซื้อของเป็นกิจวัตร กลับไม่มีคนในตระกูลจั้นแม้แต่คนเดียว
ซืออุ้ยตกตะลึง ดูท่าตระกูลจั้นจะเตรียมการป้องกันไว้ล่วงหน้านานแล้ว
"แล้วที่จวนอ๋องผู้สำเร็จราชการเล่า? พวกเขาจะอยู่ที่นั่นหรือไม่?"
"ภายในจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการมีคนของกรมทัณฑ์สวรรค์เฝ้ารักษาอยู่ ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไป!"
พูดจบ ซือยู่จางก็เสริมอีกประโยค "มีพวกเขาคอยเฝ้าอยู่ ใครเล่าจะเข้าไปได้ ที่แท้มู่เหยียนเตรียมการไว้ล่วงหน้านานแล้ว นิสัยอันปองร้ายของเขากับคนตระกูลจั้นปรากฏชัดถึงเพียงนี้!" ซือยู่จางกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยว
หัวใจของซืออุ้ยเต้นเร็วขึ้น ราวกับมีอะไรบางอย่างกดทับจนทรวงอกอึดอัด "พระปิตุลายังมีแผนอื่นอีกหรือไม่?"
ซือยู่จางพยักหน้า "ทูลฝ่าบาท ซีหรงถูกทำลายล้างไปแล้ว ยามนี้หนทางเดียวคือก่อสงครามกับเป่ยเย่หรือตงเว่ยขึ้นมา จึงจะทำให้กองทัพตระกูลจั้นต้องวุ่นวาย และทำให้พวกเขาไม่สามารถกลับมายังเมืองติ้งอันได้ตลอดกาล!"