จั้นหลานเดินทางมาพร้อมรถม้าสามคันจนถึงหมู่บ้านเสี่ยวเหอ
มีลำธารสายเล็กไหลผ่านหมู่บ้าน ในสวนผักริมทางปลูกผักไว้ สภาพไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ถูกเก็บไปเกือบหมดแล้ว
ยังไม่ทันถึงปากหมู่บ้าน รถม้าของจั้นหลานก็ถูกคนเร่ร่อนรายล้อมไว้
จั้นหลานเปิดม่านรถ ใบหน้าซูบผอมราวกับซากศพก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
หญิงร่างบางที่เพิ่งคลอดบุตร ยื่นมือที่ซูบผอมของนางออกไปหาจั้นหลานอย่างอ่อนแรง
เด็กในอ้อมอกก็มีสีหน้าซีดเหลือง แก้มที่ควรจะอวบอ้วนกลับมอมแมมไร้เลือด คล้ายคนแก่ตัวเล็ก ๆ
จั้นหลานขมวดคิ้ว นี่คือความรุ่งเรืองอันลวงตาของแคว้นหนานจิ้น
คนเร่ร่อนเหล่านี้หนีมาถึงเมืองติ้งอันเพียงเพื่อขอข้าวกิน แต่เมื่อมาถึงเมืองหลวงกลับพบว่าไม่มีใครดูแลพวกเขา
ฮ่องเต้เซวียนอู่ทรงเลื่อมใสในลัทธิเต๋า ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ ทรงเชื่อว่าคนเรามีชะตากำหนดไว้แล้ว
ที่โลกนี้มีคนเร่ร่อน ก็เพราะพวกเขาทำกรรมชั่วไว้ สวรรค์ให้พวกเขาผ่านความทุกข์ทรมาน เพื่อไถ่บาปของตนเองเท่านั้น!
แคว้นหนานจิ้นมีทั้งภัยภายในและภัยภายนอก
พอจะเดาได้ว่าวงศ์ตระกูลซือถึงคราวสิ้นอายุขัยแล้ว
เพียงแต่ต้องมีคนผลักดัน ชาติก่อนนางได้พลิกฟื้นสถานการณ์ แก้ภัยภายนอกของแคว้นหนานจิ้นได้
แต่ภัยภายในนั้นคือต้นเหตุที่ทำให้มันต้องล่มสลายในที่สุด
ไม่ว่าฮ่องเต้เซวียนอู่หรือซือจวิน ต่างก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ราชวงศ์เริ่มสูญเสียหัวใจราษฎรไปทีละน้อย
"คุณหนู ได้โปรดเถิด ขอข้าวสักคำเถิด!" ชายชราผิวหนังติดกระดูก วงตาลึกโบ๋เต็มไปด้วยคำวิงวอน