สายตาของซือเหยาจับจ้องอยู่ที่ถ้วยสุรา งานเลี้ยงในจวนครั้งนี้จัดโดยซือยู่จาง นางให้ซือยู่จางใส่ยาฤทธิ์กำหนัดลงในถ้วยสุราของจั้นหลานและเย่ซิวหาน
อีกสักครู่จะสร้างโอกาสให้ทั้งสองได้อยู่ตามลำพัง พอมู่เหยียนพบความสัมพันธ์พิเศษของทั้งสอง เขาจะต้องรังเกียจจั้นหลานเป็นแน่
ซือเหยาคิดร้ายอยู่ในใจ ส่วนซือยู่จางก็มีเล่ห์เหลี่ยมในใจของตัวเองเช่นกัน
สายตาทั้งสองประสานกันเพียงชั่วขณะก็ส่งสัญญาณลับถึงกัน
ซือหยุนเห็นมู่เหยียนวันนี้ให้ความร่วมมือกับเขาเสียเหลือเกิน ไม่ได้โต้แย้งการที่เขายกตำแหน่งหวังให้ซือยู่จางแต่อย่างใด เขารู้สึกเคลิบเคลิ้มขึ้นมาทันที จึงดื่มไปหลายแก้ว
ทันใดนั้น โคมลอยมากมายลอยลงมาจากกลางอากาศ และในแม่น้ำก็มีโคมน้ำนับไม่ถ้วนลอยตามมา
ซือหยุนอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง เอ่ยว่า "วันนี้ล้วนเป็นคนในครอบครัว เรือสำราญลำใหญ่นัก ทุกคนขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือชมทิวทัศน์สุดประหลาดที่เราจัดเตรียมไว้ได้"
ดอกไม้ไฟดังสนั่นหวั่นไหวระเบิดกลางอากาศ ทุกคนเดินออกจากห้องเรือกันหมด
ไม่นานนัก สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่ดอกไม้ไฟและโคมลอย
จั้นหลานค่อย ๆ เข้าไปใกล้พระชายาเซียน เอ่ยบางอย่างกับนาง
พระชายาเซียนให้ความเคารพจั้นหลานเป็นอย่างยิ่ง พอจั้นหลานจากไป ดวงตาของนางก็สูญเสียประกายทันที รอยยิ้มก็หุบลง
พระชายาเซียนชอบความสงบ นางเดินมาถึงมุมที่ไม่มีผู้คน มองโคมลอยอันเดียวดายที่ลอยอยู่บนฟ้าด้านนี้ แล้วนึกถึงตัวเองขึ้นมา
ทันใดนั้น มีชายคนหนึ่งปรากฏกายอยู่ด้านหลังของนาง
ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เจ้าสบายดีหรือไม่?"