จั้นเสวี่ยโหรวก็มิอาจมั่นใจได้ว่ามือปราบสองนายนี้จะตอบคำถามของนางหรือไม่ แต่นางช่างอยากรู้เหลือเกิน
แท้จริงแล้วผู้ใดกันที่ได้เป็นฮองเฮาแห่งราชวงศ์หนานจิ้น?
ตำแหน่งฮองเฮาคือสิ่งที่แม้ในความฝันนางก็ยังปรารถนา มิเช่นนั้นนางคงไม่ติดตามซือจวินมาตลอด
หรือว่าจะเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ตระกูลใด?
เป็นจงหลีเยี่ยน บุตรีของจงซวนเหลียง มหาเสนาบดีสภาตรวจการ?
หรือจะเป็นหลู่ซู่ยวี่ บุตรีของลู่จง ปราชญ์ราชบัณฑิต หรือผู้ใดกันแน่?
สตรีใดกันที่ได้นั่งตำแหน่งอันนางเฝ้าฝันถึง กลายเป็นสตรีสูงศักดิ์ที่สุดแห่งราชวงศ์หนานจิ้น!
ผู้คุมเตี้ยคนหนึ่งวางตะเกียบลง ชำเลืองมองจั้นเสวี่ยโหรวที่ทั้งผอมโซและสกปรกแล้วหัวเราะเย็นชา "เรื่องของเจ้าหรือ? อย่างไรเล่า ยังฝันอยากเป็นฮองเฮาอีกหรือ คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!"
จั้นเสวี่ยโหรวถูกผู้คุมต่อว่า นางก็รู้สึกเสียใจที่เอ่ยถามไป ทำไมนางต้องอยากรู้ด้วยว่าฮองเฮาคือผู้ใด?
หรือเป็นเพราะความไม่ยอมจำนน หรือความอิจฉาริษยาผู้ที่อยู่บนตำแหน่งนั้น?
หากย้อนกลับไปอายุสิบสี่ปีได้อีกครั้งคงดีเพียงใด ทุกสิ่งจะได้เริ่มต้นใหม่
ผู้คุมร่างสูงอีกคนคีบเนื้อเค็มชิ้นหนึ่งมองไปทางจั้นเสวี่ยโหรว "อยากกินหรือ?"
จั้นเสวี่ยโหรวหลุบตาลงไม่กล้าต่อปากต่อคำ ผู้คุมร่างสูงหัวเราะพลางกล่าว "บางครั้งคนเราก็ต้องยอมรับชะตากรรม เจ้าน่ะ ใจสูงเกินฟ้า แต่กลับมีวาสนาน้อยกว่ากระดาษ!"
ผู้คุมเตี้ยเคี้ยวข้าวคำหนึ่งพลางกลืนลงคอ "ข้าบอกแล้วว่าสองแม่ลูกอย่างเจ้าน่ะหามาเองทั้งนั้น ยังจะคิดแย่งชิงตำแหน่งลูกสาวสายหลักของจวนแม่ทัพอีก ช่างหน้าไม่รู้จักอายเสียจริง!"
หลี่ซื่อดวงตาวาวโรยไร้ประกาย นางสำนึกผิดแทบตาย เหตุใดนางจึงต้องสลับเด็กตั้งแต่แรก หากนางไม่ได้เกิดความคิดชั่วร้ายเช่นนั้น แต่ยอมรับค่าชดเชยของจวนแม่ทัพอย่างเปิดเผย