อ๋องเซียนชะงักไปเล็กน้อย จั้นหลานช่างน่ากลัวยิ่งนัก!
สายตาของนางที่มองมาทางเขา ราวกับสามารถมองทะลุตัวเขาได้ทั้งหมด
ฮ่องเต้ชิ่งอู่ขมวดคิ้วมองจั้นหลาน "อ๋องเซียนยังได้ทำสิ่งใดอีก?"
จั้นหลานสีหน้าเย็นชา "ฝ่าบาท คดีดอกไม้งามสรุปได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ"
"โจรลักดอกไม้ดอกไม้งาม! เจ้าหมายความว่าอ๋องเซียนคือดอกไม้งามงั้นหรือ?" ใบหน้าของฮ่องเต้ชิ่งอู่เผยความตกตะลึง
ฝ่ามือของอ๋องเซียนเริ่มเหงื่อออก เขาพยายามทำให้ตนเองดูสงบนิ่ง "พระชายาอา สตรีเพียงใดที่ข้าอยากได้จะไม่มีหรือ ไยต้องไปเป็นโจรลักดอกไม้!"
จั้นหลานหัวเราะเย็น "เรื่องนี้ต้องไปถามเจ้าและพระชายาของเจ้าเอง!"
"พระชายาอา!" สีหน้าอ๋องเซียนเขียวคล้ำ น้ำเสียงสูงขึ้น
"ซือม่อ!" สายตาของมู่เหยียนกดลง อ๋องเซียนก็เงียบลงทันที
จั้นหลานมองไปยังพระชายาเซียน "จงพูดมาเถิด เรื่องของเจ้าทั้งสอง!"
พระชายาเซียนตัวสั่นเทิ้มด้วยความตกใจ ไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว นางก็เป็นบุตรสาวตระกูลใหญ่ หน้าตาและความสามารถไม่ด้อยไปกว่าใคร เพียงแต่ต้องการแต่งงานกับสามีที่มีอำนาจและอิทธิพล
เมื่อปีนั้น นางวางแผนยั่วยวนอ๋องฉีก่อน หลังจากอ๋องฉีติดเบ็ดไปแล้ว นางก็พบว่าอ๋องฉีเป็นเพียงลูกสมุนของอ๋องเซียน จึงทิ้งอ๋องฉีไปอยู่กับอ๋องเซียน
หลังจากทั้งสองแต่งงานกัน อ๋องเซียนก็รู้เรื่องระหว่างนางกับอ๋องฉี สงสัยว่านางไม่บริสุทธิ์ จึงเริ่มเหินห่างจากนาง
อ๋องเซียนเกลียดชังหญิงที่ประพฤติตัวอยู่แล้ว ดังนั้นทุกครั้งที่ไปซ่องกับอ๋องฉี เขาจึงรู้สึกขยะแขยง
แต่เขาก็ต้องใช้อ๋องฉีเพื่อสร้างชื่อเสียงที่ดีงามให้แก่ตนเอง