หลิวซีและเสี่ยวเถาสองคนตามมาด้วย เมื่อทั้งสามคนเข้าไปในห้องหลัก จั้นหลานสวมชุดหรูหราเดินเข้ามาในห้อง
ฝ่ายสามคนของตระกูลหวางต่างตะลึงงัน จั้นหลานมีบุคลิกเหมือนราชินี ทรงเกียรติสง่างาม น่าเกรงขามยิ่งนัก
ไม่ใช่เด็กสาวน้อยที่เคยอาศัยอยู่ในเรือนหลังอยู่อีกต่อไป
ทั้งสามคนถูกพลังของจั้นหลานกดดันจนต้องยืนขึ้นพร้อมกัน
จั้นหลานมองทั้งสามคน ยิ้มบาง ๆ "ท่านยาย ท่านลุงรอง ป้าสอง ไม่ต้องเกรงใจ เชิญนั่งก่อนเถิด!"
ทั้งสามคนจึงรู้สึกเขินอายที่ตนถูกพลังของจั้นหลานข่มขวัญจนลืมสถานะของผู้ใหญ่
หวางซื่อเอ่ยปากก่อน แสร้งทำเป็นสงบนิ่งกล่าว "หลานเอ๋อร์ ท่านยายมาหาเจ้า ไม่รู้หรือว่า ท่านยายดีใจเพียงใดที่รู้ว่าเจ้าเป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของเป่ยชาง!"
จางซื่อก็คล้อยตาม "ใช่แล้ว ๆ ป้าสองก็ดีใจด้วยเหมือนกัน"
จั้นซินเฉิงวางท่าของลุงรองกล่าว "หลานเอ๋อร์ ลุงรองไม่ได้มองเจ้าผิด เลือดในกายเจ้าเป็นเลือดของตระกูลจั้น เป็นความภาคภูมิใจของตระกูลจั้นเรา!"
จั้นหลานโดนทั้งสามคนประจบ ดูใบหน้าหน้าไหว้หลังหลอกของพวกเขา แล้วยิ้มบาง ๆ กล่าว "วันนี้ท่านยาย ท่านลุงรองและป้าสองมาหา ข้าน้อย มีเรื่องใดหรือไม่?"
หวางซื่อยิ้มอย่างเมตตามองจั้นหลาน "หลานเอ๋อร์ ตอนนี้เจ้าก็ไม่มีอำนาจทหารแล้ว แม้ตระกูลจั้นเราจะยังมีอำนาจทหารของพ่อเจ้าอยู่ในราชสำนัก แต่หากอยากให้ตระกูลจั้นมั่นคงในราชสำนัก ท่านย่าเห็นว่า ควรให้ลุงรองของเจ้ากลับเข้ารับราชการอีกครั้ง ว่ากันว่า พี่น้องร่วมใจกัน หักเหล็กก็ง่าย ลุงรองของเจ้าก็จะช่วยพ่อเจ้าได้ไม่มากก็น้อย"