นางหวังเห็นจั้นหลานเอาใจใส่เรื่องตำแหน่งราชการของน้าชายคนรองด้วยความเข้าอกเข้าใจ ก็ยิ้มเอ่ยขึ้นว่า "หลานเอ๋อร์ แม่เฒ่านำของบำรุงบางอย่างมาฝาก เจ้าจงดูแลร่างกายให้ดี เร็วๆ เกิดเหลนให้แม่เฒ่าอุ้มสักคน แม่เฒ่ารออยู่นะ!"
จั้นหลานยิ้มบางๆ เอ่ยว่า "เช่นนั้นข้าน้อยขอรับไว้ก็แล้วกัน แต่ว่า ข้าน้อยต้องขอบอกไว้ก่อน การเล่นละครต้องเล่นให้สมจริง เรื่องนี้แม้แต่ท่านปู่ก็ห้ามบอกเป็นอันขาด!"
นางหวังพยักหน้า จั้นซินเฉิงมองจั้นหลานแล้วเอ่ยว่า "หลานเอ๋อร์วางใจได้ น้าสองรู้ดี เรากลับก่อนแล้ว"
"ข้าน้อยไปส่งท่าน" จั้นหลานลุกขึ้นทำท่าจะไปส่งทั้งสามคน
จั้นซินเฉิงยกมือห้าม "ไม่เป็นไร การเช่นนี้ไม่สมกับฐานะ อ๋องน้อยพักผ่อนให้มากเถิด"
จั้นหลานพยักหน้ารับ แล้วมองไปทางอดมืดเอ่ยว่า "ไปส่งแขก"
"รับบัญชา!" อดมืดตอบอย่างนอบน้อม
จั้นหลานมองเงาสามคนที่จากไป รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ เลือนหาย ท่าทางเย็นชานิ่งขรึม
ดาบที่อยู่ในฝักยังคงเป็นดาบ อสูรย่อมตื่นขึ้นในที่สุด เขี้ยวเล็บยังคงคมกริบ
สายสกุลรองของตระกูลจั้นมาเร็วกว่าที่นางคิดไว้เสียอีก จั้นซินเฉิงก็ยังดั้นด้นมาหานางเองเสียด้วยซ้ำ
จั้นหลานกระตุกยิ้มมุมปาก หากคนในสายสกุลรองรู้ว่าชาติก่อนพวกเขากระทำต่อสายสกุลใหญ่ตระกูลจั้นเช่นไร พวกเขาจะต้องไม่กล้ามาขอความช่วยเหลือนางเป็นแน่
นางต้องทำให้สายสกุลรองกับสายสกุลใหญ่ของตระกูลจั้นแตกหักกันต่อหน้าสายตาชาวโลกให้หมดสิ้น ถึงจะสะดวกต่อการลงมือของนาง
นางไม่เพียงขับไล่คนของสายสกุลรองออกจากจวนแม่ทัพเท่านั้น แต่ยังต้องทำให้พวกเขากลายเป็นสุนัขจรจัดที่ใครเห็นก็รังเกียจให้จงได้!