จั้นหลานตบไปที่กล้ามเนื้อของเจ้าแมวดำน้อย เจ้าแมวดำน้อยก็ทำสีหน้าจริงจังลุกขึ้นจากพื้นทันที
"คุณหนู!"
เสี่ยวเถากับหลิวซีทั้งสองคนรออยู่ที่หน้าประตูตลอด จั้นหลานเห็นทั้งสองคนก็ยิ้มพูดว่า "พวกเจ้าผอมลงนะ อย่างไร? อาหารไม่พอหรือ!"
เสี่ยวเทาวิ่งเข้ามาประคองแขนของจั้นหลานพูดว่า "คุณหนู ข้าน้อยคิดถึงท่านมาก!"
หลิวซียิ้มบางๆ ปิดริมฝีปาก ไอเบาๆ เพื่อกลบความรู้สึกอยากร้องไห้ของตัวเอง
มือของคุณหนูของนางมีรอยแผลเป็น หญิงสาวที่กำลังจะออกเรือนจะมีมือที่มีรอยแผลเป็นเช่นนี้
"หลานเอ๋อร์!" จั้นหลานได้ยินเสียงที่ตนเองไม่ชอบมาก
นางเหลือบตาขึ้นไปเห็นหลี่ซื่อยืนอยู่หน้าประตูยิ้มมองนาง
รอยยิ้มนั้นซับซ้อนมาก ทั้งมีสีหน้าว่าจั้นหลานประสบความสำเร็จ ข้านี้เป็นแม่ก็พลอยมีหน้ามีตาไปด้วย และมีสีหน้าว่าทำไมคนที่ประสบความสำเร็จถึงเป็นจั้นหลาน
จั้นหลานเดินเข้าไปใกล้ขึ้น ผมของนางมีผมหงอกเพิ่มขึ้นมากมาย ระหว่างคิ้วก็มีรอยย่นแนวตั้ง ดวงตาที่เคยงดงามราวกับสายน้ำ บัดนี้ก็ไม่มีความสดใสอีกต่อไป
ผิวของหลี่ซื่อหมองคล้ำ สวมชุดเรียบๆ ทั้งคนดูไร้ชีวิตชีวา สภาพจิตใจไม่ดีเอาเสียเลย
จั้นหลานจ้องตานางพูดคำที่แทงใจว่า "ท่านแก่แล้ว"
หลี่ซื่อขมวดคิ้ว ทำไมจั้นหลานเห็นนางแล้วพูดจาไม่เพราะเช่นนี้
จั้นหลานหันไปทางหลิวซีพูดว่า "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เนื้อไก่ เป็ด ปลา หมู พวกอาหารประเภทเนื้อให้เพิ่มทุกวัน เห็นพวกเจ้าผอมลง ข้าสงสาร"
พูดจบ จั้นหลานก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปในลานบ้าน
หลี่ซื่อกำหมัดแน่นอยู่ด้านหลังจั้นหลาน กัดฟันแน่น ด่าในใจว่าจั้นหลานช่างหยิ่งยะโสเหลือเกิน บัดนี้แม้แต่คำว่าแม่ก็ไม่เรียก!