"หลิวซี เจ้าเป็นอะไรไป?" จั้นหลานมองนาง
หลิวซีทรุดตัวลงคุกเข่าดังโครม "ขอบคุณอ๋องและพระชายาที่ยึดถือโอกาสที่ฝ่าบาททรงขึ้นครองราชย์และอภัยโทษทั่วหล้า ช่วยบรรดาบิดาของข้าน้อยให้ได้รับการแก้ไขความอยุติธรรม"
จั้นหลานโบกมือ "ไม่ต้องขอบข้า จะขอบคุณก็ไปขอบคุณอ๋องเถิด ปีนั้นเขาเป็นผู้ช่วยชีวิตบิดาของเจ้า และตอนนี้ก็เป็นเขาที่ช่วยล้างมลทินให้บิดาของเจ้า"
หลิวซีน้ำตาคลอเบ้า ซาบซึ้งใจก้มลงคารวะจั้นหลานและมู่เหยียน "พระชายาและอ๋องโปรดประทานบุญคุณให้วงศ์ตระกูลหลิวใหม่ทั้งหมด"
เช้านี้นางได้รู้ว่า คฤหาสน์เก่าของตระกูลตัวเองก็ได้คืนมาแล้ว บิดาก็ได้รับการคืนตำแหน่งเช่นกัน
"ลุกขึ้นเถิด ใครใช้ให้เจ้าเป็นหญิงรับใช้ที่พระชายาไว้วางใจที่สุดเล่า" มู่เหยียนมองจั้นหลาน
จั้นหลานดีดนิ้วของเขาเบา ๆ ยิ้มบาง ๆ แล้วหยิบสิ่งหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อส่งให้หลิวซี
หลิวซีรับมาแล้ว รูม่านตาหดวูบ มองจั้นหลานด้วยความตกตะลึง
จั้นหลานเชิดคางขึ้นเล็กน้อย "หลิวซี เจ้าไม่ใช่หญิงรับใช้ของข้าอีกต่อไปแล้ว นี่คือสัญญาขายตัวของเจ้า ต่อจากนี้เจ้าคือบุตรีของขุนนางหลิว คือคุณหนูใหญ่โดยสายโลหิตของตระกูลหลิว!"
หลิวซีจ้องตาจั้นหลาน "ไม่เจ้าค่ะ พระชายา ท่านจะขับไล่ข้าน้อยไปหรือเพคะ?"
จั้นหลานพยุงนางให้ลุกขึ้น "หลิวซี เจ้ากับข้าผ่านเรื่องราวมาด้วยกันมากมาย จะว่าเป็นดั่งพี่น้องก็ว่าได้ ข้าไม่เคยมองเจ้าเป็นคนรับใช้มาก่อน"
หลิวซีเสียงสั่นเครือ "แต่ข้าน้อยไม่อยากจากพระชายาไปเลยเพคะ"
จั้นหลานตบไหล่นาง "เอาน่าเจ้า คิดถึงไป๋เฉินบ้างเถิด รีบแต่งงานเสียที!"