เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ถูกจูเว่ยอุ้มไว้ รู้สึกว่าอ้อมแขนนี้ช่างปลอดภัยยิ่งนัก
นางจ้องเขม็งจนจูเว่ยใบหูแดงก่ำ
จูเว่ยวางนางลงบนเตียงแล้วกล่าวว่า "เจ้าพักที่นี่ก่อนเถิด รอให้ฤทธิ์ยาหมดไปก่อนจึงค่อยว่ากัน"
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์กะพริบตาส่งสัญญาณว่าเข้าใจ
จูเว่ยออกมาจากห้อง ช่วยปิดประตูให้เสวี่ยหลิงเอ๋อร์
หยุนเหอกำลังจะเดินจากไป ถูกจูเว่ยเรียกไว้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา หยุนเหอหันกลับมามองจูเว่ยที่ออกมาจากห้องของเสวี่ยหลิงเอ๋อร์
หยุนเหอลอบคิดในใจ: หัวหน้ากองเจ้าไม่เอาไหนเลย ออกมาเร็วเพียงนี้ ดูนายท่านของเราสิ นั่นถึงเป็นบุรุษที่แท้จริง!
"เมื่อครู่เจ้าไม่เข้ามาเพราะเหตุใด?" จูเว่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
หยุนเหอสีหน้าจริงจังกล่าวว่า "เรื่องใดหรือ? บ่าวไม่ได้ยินสิ่งใดเลย"
จูเว่ยขมวดคิ้วกล่าวว่า "ในหูเจ้าคงมีขนลาตาอุดอยู่!"
หยุนเหอแคะหูแล้วกล่าวว่า "หัวหน้ากอง เช่นนั้นข้าน้อยจะไปแคะหูเดี๋ยวนี้!"
พูดจบ เขาก็กระโจนตัวหายไปจากที่เดิม
จูเว่ยยืดไหล่และแขน ลอบปฏิญาณในใจว่าต่อไปนี้หากเสวี่ยหลิงเอ๋อร์คิดกลั่นยาพิษอีก และเขายังกล้าเข้าไปอีก เขาก็เป็นหมา!
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์น้อยผู้นี้อันตรายเกินไป ต้องห่างไกลจากนางให้มาก!
นับตั้งแต่เสวี่ยหลิงเอ๋อร์มาพักในจวนของเขา นายท่านและท่านแม่นายดูเหมือนไม่ต้องการเขาแล้ว มีเพียงหน้าที่คุ้มกันเสวี่ยหลิงเอ๋อร์ให้ปลอดภัยเท่านั้น
หนึ่งเค่อต่อมา ในที่สุดเสวี่ยหลิงเอ๋อร์ก็ถอนพิษได้ นางวิ่งไปหาพระชายาเล่นแล้วเพิ่งกลับมา
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์วิ่งเข้ามาในห้องของจูเว่ยพร้อมรอยยิ้ม "เสี่ยวจูเว่ย เราไปเที่ยวข้างนอกกันเถิด!"